τραπεζότης
τραπεζότης, table-nature, tableness
τρᾰπεζό-της, ητος, ἡ,
- table-nature, tableness, Pl. ap. D.L. 6.53.
τραπεζότης, ητος (ἡ) [ᾰ] t. de philos. qualité d’être une table, Plat. (DL. 6, 53).
Étym. τράπεζα.
τραπεζότης, ἡ, das Abstractum von τράπεζα, gleichsam die Tischheit, DL. 6.53.