τριόδους
τριόδους, with three teeth, three-pronged
τρῐόδους, όδοντος, ὁ, ἡ,
- with three teeth, three-pronged, κρεάγρα LXX 1 Ki. 2.13.
- II τριόδους, ὁ, as Subst., = τρίαινα, trident, Pi. O. 9.30, I. 8(7).37, Pae. 4.43; Ποσειδάνιος τ. B. Fr. 6; trident, leister, for spearing fish, Pl. Sph. 220c, Epicr. 7, Arist. Fr. 338, Thphr. Fr. 178, Inscr.Délos 1408 D 8 (ii B. C.), cf. AP 11.126.
- 2 τ. πλάγιος, of the letter E, Agatho 4.4, Theodect. 6.5.
τρι·όδους, -όδοντος (ὁ, ἡ) adj. à trois dents, à trois pointes, Spt. 1 Reg. 2, 13 || subst. ὁ τρ.:
1 trident, sorte de harpon à trois pointes pour la pêche, Plat. Soph. 220c ; Arstt. fr. 317 ; qqf. trident de Poseidôn, Pd. O. 9, 45 ; I. 8, 75 ; Bacchyl. 21, 2 ||
2 instrument de chirurgie, Anth. 11, 126 ||
3 figure triangulaire, Agathon (Ath. 454d).
Étym. τρ. ὀδούς.
τριόδους, ὁ, ἡ,
1) mit drei Zähnen, Zacken, LXX.
2) ὁ τριόδους als subst., der Dreizack ; Pind. Ol. 9.30, I. 7.35 ; Ep.adesp. 95 (XI.126); zum Fischen gebraucht, Plat. Soph. 220c.
1) mit drei Zähnen, Zacken, LXX.
2) ὁ τριόδους als subst., der Dreizack ; Pind. Ol. 9.30, I. 7.35 ; Ep.adesp. 95 (XI.126); zum Fischen gebraucht, Plat. Soph. 220c.
For Pindar, see also: τριόδων
τριόδους, όδοντος, ὁ, ἡ,
- with three teeth, three-pronged: as Subst., a trident, Pind.