τυραννοκτόνος
τυραννοκτόνος, slayer of a tyrant
τῠραννοκτόν-ος (parox.), ὁ, ἡ,
- slayer of a tyrant, D.S. 16.14, Plu. Mul.virt. 2.256f, Luc. Tyr. 1, Lib. Decl. 43.32:—as Adj., πάθος, τιμαὶ τ., of slaying a tyrant, Phalar. Ep. 70.1.
τυραννο·κτόνος, ου (ὁ, ἡ) [ῠ]
1 meurtrier d’un tyran, Luc. Tyr. 1 ; Lib. 4, 798, etc. ||
2 qui concerne le meurtre d’un tyran, Phalar. Ep. 106.
Étym. τύραννος, κτείνω.
τυραννοκτόνος, den Tyrannen mordend, Tyrannenmörder, Luc. salt. 65, Tyrannic. 1 u. a.Sp.
τυραννοκτόνος
τῠραννο-κτόνος, ὁ, ἡ,
κτείνω
- slayer of a tyrant, Luc.