φερέσβιος
φερέσβιος, life-giving
φερέσ-βῐος, ον,
- life-bearing, life-giving, γαῖα h.Ap. 341, Hes. Th. 693; οὖθαρ ἀρούρης h.Cer. 450; ἄρουρα h.Hom. 30.9; Ἥρη Emp. 6.2; Δήμητρος στάχυς A. Fr. 300.7; Δηώ Antiph. 1:—Poet. word, used in Arist. Mu. 391b13.
φερέσ·βιος, ος, ον, qui apporte la vie ou la nourriture, nourricier, Hh. Ap. 341, Cer. 450 ; Hés. Th. 693 ; Eschl. fr. 304 ; Antiph. (Ath. 396b) ; Empéd. 6, 2 Diels.
Étym. φ. βίος.
φερέσβιος, Leben, Lebensunterhalt tragend, hervorbringend, Nahrung gebend ; γαῖα H.h. Apoll. 341 ; Hes. Th. 693 ; οὖθαρ ἀρούρης h.Cer. 450 ; ἄρουρα H.h. 30.9 ; Ἥρη Empedocl. 27, das Element der Erde ; Δημήτηρ Antiphan. Arg. frg. 1 ; sp.D., φόλλις Pallad. ep. (IX.558), πυρσὸς τέχνης φερέσβιος Iulian. 23 (Plan. 87).
portador del cetro que conduces a las Musas, dador de vida, ven ahora a mí, ya
φερέσβιος
φερέσ-βιος, ον,
- life-giving, γαῖα Hhymn., Hes.