φέριστος
φέριστος, η, ον, v. φέρτατος.
φέριστος, η, ον, le plus brave ou très brave, le plus fort ou très fort, le meilleur ou excellent, Il. 9, 110, etc. ; particul. au voc. φέριστε, mon brave, c. terme d’amitié, Il. 6, 123 ; 15, 247 ; 23, 409, etc. ; Od. 1, 405 ; 9, 269 ; Eschl. Sept. 39 ; Soph. O.R. 1149 ; Anth. App. 164, 5 ; en prose, Plat. Phædr. 238d.
Étym. indo-europ. *bher-ist(H)o-, sup. de la R. *bher-, porter, v. φέρω ; cf. φέρτερος, φέρτατος.
φέριστος, wie φέρτατος, der tapferste, vorzüglichste, beste ; Hom., ἄνδρα φέριστον Il. 9.116, sonst bes. in der Anrede φέριστε, 6.123, 15.247 u. öfter ; Aesch. Spt. 39 ; Soph. O.R. 1149 ; sp.D., wie Ep.adesp. 191 (APP 164); selten in Prosa, wie Plat. Phaedr. 238d.
φέριστος
[superl. Cf. φέρτερος, φέρτατος.]
The most distinguished, the noblest : ἄνδρα Il. 9.110.
In voc. as a form of address, my good friend, my friend, good sir : τίς σύ ἐσσι, φέριστε; Il. 6.123, Il. 24.387. Cf. Od. 1.405, Od. 9.269.
Addressed to a god : τίς σύ ἐσσι, φέριστε, θεῶν; (my gracious visitant) Il. 15.247.
To horses : τίη λείπεσθε, φέριστοι; (my noble steeds) Il. 23.409.
escúchame tú, el que da el crecimiento, el que a muchos ilumina, creador de las aguas, excelente dios Comes
φέριστος = φέρτατος, used esp. in the vocative.
φέριστος, η, ον
v. φέρτατος.