φρικαλέος
φρικαλέος, shivering with cold: horrid
φρῑκ-ᾰλέος, α, ον,
- shivering with cold, Hp. VM 16 (Comp.), Cat. Cod.Astr. 2.165.
- II dreadful, horrid, AP 7.69 (Jul.), 9.300 (Addaeus); σπιλάς ib. 7.382 (Phil.), cf. Tryph. 195; ἄχθος πόνων Androm. ap. Gal. 14.33; awe-inspiring, λόγος Hymn.Is. 12.
φρικαλέος, α, ον [ῑᾰ]
1 qui se hérisse de froid, Hpc. V. med. 14 ; p. ext. dont la surface est hérissée, raboteuse, Anth. 7, 382 ; Triphiod. 195 ||
2 qui fait frissonner, effrayant, terrible, Anth. 7, 69 ; 9, 300 ; Nonn. D. 9, 42.
Étym. φρίκη.
φρικαλέος, [ῑ],
1) eigtl. rauh, uneben auf der Oberfläche ; σπιλάς Philp. 32 (VII.382); Tryphiod. 190.
2) schaurig, schrecklich ; νάπος Add. 2 (IX.300); νέκυς Iul. Aeg. 59 (VII.69); sp.D., wie Nonn. D. 9.42.
1) eigtl. rauh, uneben auf der Oberfläche ; σπιλάς Philp. 32 (VII.382); Tryphiod. 190.
2) schaurig, schrecklich ; νάπος Add. 2 (IX.300); νέκυς Iul. Aeg. 59 (VII.69); sp.D., wie Nonn. D. 9.42.
φρικαλέος
φρῑκᾰλέος, η, ον,
- shivering with cold: horrid, Anth. from φρί_κη