φωτεινός
φωτεινός, shining, bright
φωτεινός, ή, όν, (φῶς)
- shining, bright, ἥλιος X. Mem. 4.3.4; σκοτεινὰ καὶ φ. [σώματα] ib. 3.10.1, cf. LXX Si. 17.31 (Comp.), Plu. Col. 2.1110b, Hierocl. in CA 26 p.478 M.; ἀήρ Ath.Med. ap. Orib. 9.5.2; οἴκημα Sor. 2.10, al.
- II metaph., clear, distinct, λόγος Plu. Lib.educ. 2.9b (Comp., s.v.l.); also in moral sense, Hierocl. in CA 3 p.424 M.; ὅταν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, καὶ ὅλον τὸ σῶμά σου φ. ἐστιν Ev.Luc. 11.34, cf. 36.
φωτεινός, ή, όν, lumineux, Xén. Mem. 3, 10, 1 ; 4, 3, 4 ; Plut. M. 1110b ; fig. Plut. M. 9b ||
Cp. -ότερος, Plut. M. 9b ; Spt. Sir. 17, 25 ; sup. -ότατος, Sch.-Il. 1, 399.
Étym. φῶς.
φωτεινός, licht, leuchtend, hell, ἥλιος, Xen. Mem. 3.10.1, 4.3.4 ; übertr., im Ggstz von σκοτεινός, deutlich, Sp., wie Plut.
φωτεινός, ή, όν
φῶς
- shining, bright, Xen.