φωτισμός
φωτισμός, illumination, light
φωτ-ισμός, ὁ,
- illumination, light, Diocl(?).ap. Gal. 19.530, Plu. Fac.lun. 2.929e, 931b, S.E. M. 10.224: pl., Dam. Pr. 23; σελήνης Vett.Val. 28.7, Jul. Or. 5.167d; [ἡμισφαιρίων] ib. 4.147b.
- 2 metaph., light, Κύριος φ. μου LXX Ps. 26(27).1, cf. 2 Ep.Cor. 4.4, 6.
φωτισμός, οῦ (ὁ) action d’éclairer, d’où lumière qui vient d’un astre, Plut. M. 929d, 931a ; Sext. M. 10, 224 ; fig. illumination, Spt. Ps. 26, 1 ; NT. 2 Cor. 4, 4, et 6.
Étym. φωτίζω.
φωτισμός, ὁ, das Erleuchten, S.Emp. adv. phys. 2.224. – das Erleuchtende, das Licht, LXX.
Strong 5462
illumination, light: metaph., I Co 4:4, 6.†
φωτισμός
from φωτίζω
φωτισμός, οῦ, ὁ,
- illumination, light, NTest.