χεῦμα

χεῦμα, ατος, τό, (χέω)

• that which is poured, stream, χ. κασσιτέροιο stream of molten tin, Il. 23.561; χ. θαλάσσης A. Fr. 192.2 (anap.); πόντου E. Fr. 316.2, Trag.Adesp. 157; ποτάμιον χ. ὑδάτων E. Hel. 1304 (lyr.); χ. Ἐρασίνου A. Supp. 1020 (lyr.), cf. Eu. 293; χ. ἀκήρατον pure spring water, S. OC 471; even σταθερὸν χ. standing water, A. Fr. 276; also ἄνεμός ἐστιν ἠέρος ῥεῦμα καὶ χ. Hp. Flat. 3: pl., streams, Σκαμάνδρου Pi. N. 9.39, cf. A. Supp. 1028 (lyr.), E. Ph. 793 (lyr.).
• • • 2 generally, χ. νιφετοῖο fall of snow, Nonn. D. 3.213, cf. 210.
    • 3 metaph., stream, flow, εὔμουσα χ. AP 9.661 (Jul.Aeg.): of language, Longin. 13.1.
  • II pl., cast vessels, bowls, χεύματα ἀργύρεα κυκλοτερέα Hdt. 1.51, cf. Poll. 10.82.

χεῦμα, ατος, τό,
1) das Ausgegossene, der Guß ; χεῦμα κασσιτέροιο, ein Guß oder Gußarbeit von geschmolzenem Zinn, Il. 23.561 ; Fluß, Strom, Flut, Σκαμάνδρου χεύμασιν Pind. N. 9.39 ; auch übertr., κώμων P. 5.100 ; Aesch. ποταμοὶ λιπαροῖς χεύμασι γαίας τόδε μειλίσσοντες οὖδας, Suppl. 1008, vgl. 998, u. oft so bei Eur.
2) das Trankopfer und ein Gefäß zum Trankopfer, sonst χοεύς, Her. 1.51, vgl. Poll. 6.84, 10.82.

χεῦμα

τό

[χευ-, χέω.]

A thin plating or coating: θώρηκα, ῷ πέρι χεῦμα κασσιτέροιο ἀμφιδεσίνηται Il. 23.561.

χεῡμα

• 1stream Σκαμάνδρου χεύμασιν ἀγχοῦ N. 9.39 met., μεγαλᾶν δʼ ἀρετᾶν δρόσῳ μαλθακᾷ ῥανθεισᾶν κώμων ὑπὸ χεύμασιν P. 5.100

χεῦμα , ατος (χέω): that which is poured, casting, Il. 23.561†.

χεῦμα, ατος, τό, χέω

• • Ithat which is poured, a stream, Il., Trag.
  • IIthat into which water is poured, a bowl, Hdt.