χέω

χέω, used in the simple form mostly by Poets, but v. ἐγ-, κατα-, συγ-χέω; -εει is not contr. by Ep., v. Il. 6.147, 9.15, Hes. Op. 421; but in Trag. and Att. always so, ἐκ-χεῖ, συγ-χεῖς, κατα-χεῖν, S. El. 1291, E. IA 37 (anap.), Ar. Eq. 1091 (hex.); for -εε no rule is observed, impf. χέε Il. 23.220; but σύγ-χει 9.612, 13.808, χεῖσθαι Od. 10.518; κατ-έχεε Ar. Nu. 74, D. 45.74; ἐν-έχει, ἐν-έχεις, ἐξ-έχει, Antipho 1.19, Ar. Pl. 1021, A. Ag. 1029 (lyr.):— -έῃ, -έο, -έου, -έω seem never to have been contracted, exc. ἐγχεῦντα Theoc. 10.53:— fut. χέω (ἐκ-χεῶ acc. to Choerob. in Theod. 2.168 H., but this is Hellenistic, LXX Je. 6.11, al., ἐκ-χεεῖς ib. Ex. 4.9, ἐκ-χεεῖ ib. Le. 4.18, 25, ἐκ-χεεῖτε ib. De. 12.16, 24, ἐκ-χεοῦσι ib. Le. 4.12, προσ-χεεῖς ib. Ex. 29.16, al., and the Med. χεόμενος (v. infr.) points to Att. χέω), συγ- E. Fr. 384, ἐπι-χεῖς Ar. Pax 169 (anap.); παρα-χέων Pl.Com. 69.3; Ep. fut. χεύω Od. 2.222 (χρειώ Aristarch., whence χείω Porson): aor. ἔχεα Il. 18.347, Pi. I. 8(7).64, etc.; Ep. ἔχευα Il. 3.270, 4.269, χεῦα 14.436, Od. 4.584, etc.; Ep. aor. 1 subj. χεύομεν Il. 7.336 (late ἔχευσα AP 14.124 (Metrod.)): pf. κέχῠκα, (ἐκ-) Men. 915, APl. 16.242 (Eryc.):—Med., fut. Att. χεόμενος Is. 6.51: aor. ἐχεάμην Hdt. 7.43, A. Pers. 220 (troch.), S. OC 477, Ar. V. 1020 (anap.); Ep. ἐχευάμην, χευάμην, Il. 5.314, 18.24, etc.; Ep. subj. χεύεται (περι-) Od. 6.232 (perh. indic.):—Pass., fut. χῠθήσομαι (συγ-) D. 23.62, cf. J. AJ 8.8.5: later χεθήσομαι, (ἐκ-) Arr. Epict. 4.10.26:—aor. 1 ἐχύθην [ῠ] Od. 19.590, etc.: later ἐχέθην, not in Inscrr. or Pap., f.l. in Ph. 1.455, Euc. Catoptr.Prooem. (vii p.286 H., ἐγ-, ἐκ-), etc.: also Ep. aor. χύτο [ῠ] Il. 23.385, Od. 7.143; ἐξ-έχῠτο 19.470; ἔχυντο, χύντο, 10.415, Il. 4.526; part. χύμενος, η, ον, 19.284, Od. 8.527, and Trag. in lyr., A. Ch. 401, Eu. 263, E. Heracl. 76: pf. κέχῠμαι Il. 5.141, Sapph. 96.12 L.-P., Pi. I. 1.4, etc.: plpf. Ep. κέχῠτο Il. 5.696, etc.—Ep. pres. χείω, Hes. Th. 83; later Ep. pres. χεύω both in the simple Verb and compds., Nic. Al. 381, Lyr.Alex.Adesp. 35.19 (fort. Mesom.), Nonn. D. 18.344, Opp. C. 2.127:—Med., χεύομαι A.R. 2.926: in later Prose pres. χύνω (q.v.); χῦσαι is f.l. for λῦσαι in codd. dett. of Tryph. 205.—Rare in Prose, exc. in compds. and in Med.

• Radic. sense, pour:
• • I prop. of liquids, pour out, let flow, κρήνη κατʼ αἰγίλιπος πέτρης χέει ὕδωρ Il. 9.15; βασιλεῦσιν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν 3.270, cf. Od. 1.146, etc.; οἶνον χαμάδις χέε Il. 23.220; κατὰ στόματος νέκταρ Theoc. 7.82: χέει ὕδωρ, of Zeus, i.e. makes it rain, Il. 16.385; ὅταν βορέας χιόνα . . χέῃ E. Cyc. 328: abs., χέει it snows, Il. 12.281 (νειφέμεν is in l. 280): freq. of drink-offerings, χέουσα χοάς A. Ch. 87:—Med., χοὴν χεῖσθαι νεκύεσσι Od. 10.518; χοὴν χεόμην νεκύεσσι 11.26; χοὰς χέασθαι Hdt. 7.43, etc.: abs., Is. 6.51, 65:—Pass., κέχυται Il. 12.284; κρῆναι χέονται they gush forth, E. Hipp. 748 (lyr.); ποτοῦ χυθέντος ἐς γῆν S. Tr. 704; χέεσθαι βουτύρῳ, γάλακτι to flow with . ., LXX Jb. 29.6.
  • • 2 χ. δάκρυα shed tears, δάκρυα θερμὰ χέοντες Il. 7.426, cf. 16.3, E. Tr. 38; ἀπʼ ὀφθαλμῶν Id. Cyc. 405:—Med., ὅσα σώματα χεῖται Pl. Ti. 83e:—Pass., of tears, flow, δάκρυα θερμὰ χέοντο Od. 4.523; ἀπʼ ὀφθαλμῶν χύτο δάκρυα Il. 23.385; of blood, to be shed, drip, φονίας σταγόνας χυμένας ἐς πέδον A. Ch. 401 (anap.), cf. Eu. 263 (lyr.).
    • 3 smelt metal, LXX Ma. 3.3.
    • • b cast, of bronze statues, SIG 3g (Susa, from Didyma, vi (?) B.C.).
    • 4 Pass., become liquid, melt, dissolve, τὰ κεχυμένα, opp. τὰ συνεστῶτα, Pl. Ti. 66c; of the ground in spring, X. Oec. 16.12, Thphr. CP 3.4.4; κεχυμένοι ὀφθαλμοί perh. moist, languishing eyes, Heph.Astr. 1.1.
  • II of solids, shed, scatter, φύλλα ἄνεμος χαμάδις χέει Il. 6.147; κῦμα φῦκος ἔχευεν 9.7; πτερὰ ἔραζε Od. 15.527; ἐν . . ἄλφιτα χ. δοροῖσιν pour into . ., 2.354; [κρέα] εἰν ἐλεοῖσιν Il. 9.215; κόνιν κὰκ κεφαλῆς 18.24, Od. 24.317; καλάμην χθονί, of a mower or reaper, Il. 19.222:—Pass., ἐν νάσῳ κέχυται σπέρμα Pi. P. 4.42; πάγου χυθέντος when the frost was on the ground, S. Ph. 293; κέχυται νόσος has spread through his frame, Id. Tr. 853 (lyr.).
  • • 2 throw up earth, so as to form a mound, σῆμʼ ἔχεαν Il. 24.799; χεύαντες δὲ τὸ σῆμα ib. 801, cf. Od. 1.291; τύμβον χ. Il. 7.336, etc.; θανόντι χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν Od. 3.258, cf. Il. 23.256.
    • 3 χ. δούρατα shower spears, 5.618:—Med., βέλεα χέοντο they showered their darts, 8.159.
    • 4 let fall, drop, κατὰ δʼ ἡνία χεῦεν ἔραζε 17.619; εἴδατα ἔραζε Od. 22.20; ἀπὸ κρατὸς χέε (v.l. for βάλε) δέσματα Il. 22.468; κρόκου βαφὰς ἐς πέδον χέουσα A. Ag. 239 (lyr.) (but καρπὸν χ., of trees, not to shed their fruit, but to let it hang down in profusion, Od. 11.588):—Pass., πλόκαμος γένυν παρʼ αὐτὴν κεχυμένος streaming down, falling, E. Ba. 456.
    • 5 in Pass., to be heaped up, massed together, [ἰχθύες] ἐπὶ ψαμάθοισι κέχυνται Od. 22.387, cf. 389; of dead geese, 19.539; of dung, 17.298, Il. 23.775; also σωρὸν σίτου κεχυμένον Hdt. 1.22.
    • 6 Pass., of living beings, stream in a dense throng, Il. 16.267, etc.; δακρυόεντες ἔχυντο Od. 10.415, etc.: of sheep, Il. 5.141.
    • 7 of persons, ἀμφʼ αὐτῷ χυμένη throwing herself around him, 19.284, Od. 8.527:—Med., ἀμφὶ φίλον υἱὸν ἐχεύατο πήχεε Il. 5.314:—Pass., of things, ἀμφὶ δὲ δεσμοὶ τεχνήεντες ἔχυντο Od. 8.297.
    • 8 pf. Pass. κέχυμαι, to be wholly engaged or absorbed in, Δᾶλος, ἐν ᾇ κέχυμαι Pi. I. 1.4; κεχυμένος ἐς τἀφροδίσια, Lat. effusus in Venerem, Luc. Sacr. 5; πρὸς ἡδονήν Alciphr. 1.6.
  • III of impalpable things:
  • • 1 of the voice, φωνήν, αὐδὴν χ., Od. 19.521, Hes. Sc. 396, cf. Th. 83; ἐπὶ θρῆνον ἔχεαν Pi. I. 8(7).64; Ἑλλάδος φθόγγον χέουσα A. Th. 73, cf. Supp. 632 (lyr.), Fr. 36 (lyr.); of wind instruments, πνεῦμα χέων ἐν αὐλοῖς Simon. 148.8, cf. APl. 16.226 (Alc.):—Med., κωμῳδικὰ πολλὰ χέασθαι Ar. V. 1020 (anap.):—but in Pass., κεχυμένα ᾄσματα non-rhythmical melodies, Aristid.Quint. 1.13.
    • • b κὰκ κεφαλῆς χεῦεν πολὺ κάλλος Od. 23.156; δόλον περὶ δέμνια χεῦεν 8.282.
    • 2 of things that obscure the sight, κατʼ ὀφθαλμῶν χέεν ἀχλύν shed a dark cloud over the eyes, Il. 20.321; πολλὴν ἠέρα χεῦε shed a mist abroad, Od. 7.15, etc. (so εὔκρατος ἀὴρ χεῖται Pl. Ax. 371d); τῷ δʼ ὕπνον ἀπήμονά τε λιαρόν τε χεύῃ ἐπὶ βλεφάροισιν Il. 14.165, cf. Od. 2.395, etc.:— Pass., ἀμφὶ δέ οἱ θάνατος χύτο was shed around him, Il. 13.544; κατʼ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς 5.696; νύξ Hes. Th. 727 (but πάλιν χύτο ἀήρ the mist dissolved or vanished, Od. 7.143); οὔ κέ μοι ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισι χυθείη 19.590; ἐχεύατο πόντον ἔπι φρίξ (Med. in pass. sense) Il. 7.63.
    • 3 aor. Pass., ἐχύθη οἱ θυμός his mind overflowed with joy, A.R. 3.1009.
    • 4 Pass., to be dissipated, diffused, Plot. 1.4.10; οὐδὲν τοῦ χεῖσθαι δεηθέν Id. 6.5.3; to be rarefied, opp. πιλεῖσθαι, Gal. 15.28. (Cf. Skt. juhóti ‘pour (sacrificial offerings)ʼ, part. hutás (= χυτός), Lat. fundo, Goth. giutan ‘pour’.)

χέω, ep. auch χείω, Hes. Th. 83 (ΧΥ, praes. also eigtl. *χεέω, *χέϜω, χέω, vgl. φυγεῖν, φεύγω); χεῖσθαι Od. 10.518, sonst im praes. u. impf. act. u. med. bei Hom. immer nicht zusammengezogen ; aor. ἔχεα, ἔχεαν schon Il. 24.799, u. bei Folgdn die herrschende Form, wie aor. med. ἐχεάμην, ep. auch ἔχευα (die ursprüngliche, aus ἜΧΕΥΣα entstandene Form, aus der durch Uebergang des υ ins Digamma *ἔχεϜα, ἔχεα wird), oft bei Hom. conj. χεύω, plur. χεύομεν statt χεύωμεν Il. 7.336, und so med. ἐχεύατο 7.63 ; in pass. Bdtg bei Qu.Sm. 13.324, 536 u. öfter ; aor. synkop. χύτο, χύντο, in pass. Bdtg, nebst partic. χυμένη ; fut. bei Hom. χεύω (für χεύσω), Od. 2.222, und daraus entstand die gewöhnliche Form χέω ; NT χεῶ ; fut. med. χέομαι Isae. 6.51 ; Sp. χεύσω, u. aor. ἔχῡσα, χῦσαι, s. Lobeck Phryn. 725 ; perf. κέχυκα, κέχυμαι, aor. pass. ἐχύθην, bei Sp. auch ἐχέθην, vgl. Lobeck Phryn. 731;
gießen, ergießen, ausgießen, fließen lassen ; zunächst
   a) von flüssigen Dingen, gew. mit dem Nebenbegriffe der Menge ; so von Zeus χέει ὕδωρ, er läßt regnen, Il. 16.385 ; χιόνα, er läßt schneien ; auch absolut, χέει, 12.281 ; κρήνη κατʼ αἰγίλιπος πέτρης χέει ὕδωρ 9.15, 16.4 ; ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν 3.270, Od. 4.216 u. öfter ; οἶνον ἀφυσσάμενος χαμάδις χέε Il. 23.220 ; δάκρυα θερμὰ χέον 7.426, 16.3 u. öfter ; pass., πολλὰ δάκρυα θερμὰ χέοντο, sie wurden vergossen, strömten, Od. 4.523, Il. 23.385 ; ποταμούς, οἳ διὰ χώρας θαλερὸν πῶμα χέουσιν Aesch. Suppl. 1007 ; ἢ τοῖσδε κρωσσοῖς χέω τάδε Soph. O.C. 479 ; πατρὸς χέοντες λουτρά El. 84 ; ποτοῦ χυθέντος εἰς γῆν Trach. 701 ; ὅταν βορέας χιόνα χέῃ Eur. Cycl. 328 ; und so Folgde. – Im med. bes. von der Libation bei Totenopfern, χοὴν χεόμην πᾶσιν νεκύεσσιν Od. 11.26, wie 10.518, allen Toten ein Trankopfer ausgießen (vgl. χοή); χοὰς χέασθαι Her. 7.43 ; Aesch. Pers. 216 ; Soph. O.C. 478 ; Eur. Or. 472 ; so auch allein, χεόμενον καὶ ἐναγιοῦντα Isae. 6.51 ; so auch im act., τύμβῳ χέουσα τάσδε κηδείους χοάς Aesch. Ch. 85, vgl. 90, 107, 127.
   b) von trocknen Dingen, schütten, ausschütten, hinstreuen, immer mit dem Nebenbegriffe der Fülle ; φύλλα τὰ μέν τʼ ἄνεμος χαμάδις χέει Il. 6.147 ; Hes. O. 423 ; φύλλων αὖα χέουσιν ἄνεμοι Crinag. 29 (XI.291); φῦκος Il. 9.7 ; ἄλφιτα Od. 2.354, 380 ; aber δένδρεα κατακρῆθεν χέε καρπόν 11.588 ist nur »in Fülle herabhangen lassen«. – Bes. σῆμʼ ἔχεαν u. χεύαντες δὲ τὸ σῆμα, Il. 24.799, 801, ein Grabmal aus Erde, einen Grabhügel aufschütten, wie Od. 1.291, 2.222 u. sonst ; eben so τύμβον Il. 7.336, Od. 4.584, 12.14 und sonst ; θανόντι χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν Il. 23.256, vgl. Od. 3.258 ; κόνιν κὰκ κεφαλῆς Il. 18.24, Od. 24.317. – Δοῦρα, Speere ausschütten, d.i. in Menge werfen, schleudern, Il. 5.618 ; u. so im med., βέλεα στονόεντα χέοντο, Il. 8.159, 15.590, sie schütteten ihre Pfeile aus, schossen sie in Menge ab ; τόξα χέαντα βέλη Mel. 32 (XII.19). – Καλάμην χθονὶ χαλκὸς ἔχευεν, Halme in Menge hinschütten oder zu Boden strecken, d.i. sie abmähen, Il. 19.222. – Fallen lassen, ἡνία ἔραζε 17.619, εἴδατα ἔραζε Od. 22.70, 85 ; δέσματα ἀπὸ κρατός Il. 22.468 ; ἐν νήσῳ κέχυται σπέρμα Pind. P. 4.42 ; κρόκου βαφὰς ἐς πέδον χέουσα Aesch. Ag. 230 ; πλοκάμους χευαμένη das Haar wallen lassen, Rhian. 9 (VII.173); πλόκαμος γένυν παρʼ αὐτὴν κεχυμένος Eur. Bacch. 456. – Pass. aufgeschüttet werden, ἰχθύες ἐπὶ ψαμάθοισι κέχυνται Od. 22.387 ; ἃς τότʼ ἄρα μνηστῆρες ἐπʼ ἀλλήλοισι κέχυντο ib. 389 ; vgl. Od. 17.298, 19.539, Il. 23.775 ; von Menschen u. Tieren = sich in Menge daher bewegen, daherströmen, sich haufenweise versammeln, sich drängen, 5.141, 16.267, 19.356 ; δακρυόεντες ἔχυντο, weinend strömten sie heran, 10.415.
   c) übh. ergießen, in Menge, reichlich ausgießen, hervorbringen, verbreiten ; φωνήν, αὐδήν, die Stimme ergießen, in Fülle ertönen lassen, Od. 19.521 ; Hes. Sc. 296, vgl. Th. 83 ; ἐπὶ θρῆνον ἔχεαν Pind. I. 7.58 ; μαντώδεα φωνήν Christod. ecphr. 37 ; πόλιν Ἑλλάδος φθόγγον χέουσαν Aesch. Spt. 73 ; κλύοιτʼ εὐκταῖα γένει χεούσας Suppl. 626 ; auch in Prosa, ἁ πολλὰ καὶ κεχυμένα φωνὰ μεγάλα Tim.Locr. 101b ; von Blasinstrumenten, σύριγγι χέων μέλος Alc. Mess. 12 (Plan. 226); ἡδὺ πνεῦμα ἐν αὐλοῖς Simonds 76 (IX.700). – Aehnlich κὰδ δʼ ἄρα οἱ κεφαλῆς χέʼ ἀϋτμένα, mit stark hervorströmendem Atem anhauchen, Il. 23.765, vgl. Od. 3.289 ; ἀχλὺν κατʼ ὀφθαλμῶν, Finsternis über die Augen ergießen, verbreiten, Il. 20.321 ; πολλὴν ἠέρα χεῦε Od. 7.15 ; ἀμψί σψιν Il. 17.270 ; ὕπνον ἐπὶ βλεφάροισιν, 395, 12.338 u. sonst ; κάλλος κὰκ κεφαλῆς, Schönheit über das Haupt ausgießen, 23.156 ; δόλον ἐπὶ δέμνια, Fangstricke über das Lager ausbreiten, 8.282.
Pass. sich ergießen, ausbreiten, erstrecken, ἀμφὶ δέ οἱ θάνατος χύτο Il. 13.544, wie ἀμφὶ δέ μιν νὺξ κέχυται Hes. Th. 727 ; κατʼ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς Il. 5.696 ; πάλιν χύτο ἀήρ, der Nebel floß zurück, zerfloß, zerstreute sich, Od. 7.143 ; οὔ κέ μοι ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισι χυθείη 19.590 ; ἀμφὶ δεσμοὶ ἔχυντο 8.297 ; ἐχύθη οἱ θυμός, sein Gemüt wurde überströmt, überschüttet von Freuden, Ap.Rh. 3.1009 ; χυθεῖσα περὶ τάφῳ Ep.adesp. 714 (APP 251); παγοῦ χυθέντος Soph. Phil. 293 ; Plat. stellt gegenüber τὰ παρὰ φύσιν ξυνεστῶτα ἢ κεχυμένα Tim. 66c ; u. med., φρὶξ ἐπὶ πόντον ἐχεύατο Il. 7.63 ; anders ἀμφὶ φίλον υἱὸν ἐχεύατο πήχεε, um ihren Sohn goß, schlang sie ihre Arme, 5.314 ; ἀμφʼ αὐτῷ χυμένη, sich über ihn werfend und ihn umarmend, 19.284, Od. 8.527. – Auch übertr., ἐν ᾷ κέχυμαι Pind. I. 1.4, in deren Lob ich mich ergieße ; u. so κεχυμένος εἴς τι, einer Sache unmäßig hingegeben, ἐς τἀφροδίσια, der Wollust unmäßig ergeben, effusus in Venerem, Luc. sacrific. 5 ; πρὸς ἡδονήν Alciphr. 1.6.

χέω

[χεϝ-]

Aor. χεῦα Od. 4.584.

3 sing. ἔχευε Il. 5.776, Il. 8.50, Il. 9.215, Il. 19.222, Il. 24.445: Od. 2.395, Od. 23.40, Od. 4.216, Od. 6.77, Od. 11.245, etc. χεῦε Il. 9.7, Il. 16.270, 619: Od. 2.380, Od. 3.289, Od. 5.492, Od. 7.15, Od. 8.282, etc.

1 pl. χεύαμεν Od. 24.81.

3 pl. ἔχευαν Il. 3.270, Il. 4.269, Il. 5.618, Il. 9.174, Il. 23.256: Od. 1.146, Od. 3.258, 338 Od. 12.338, Od. 21.270. χεῦαν Il. 14.436: Od. 22.463. ἔχεαν Il. 18.347, Il. 24.799: Od. 8.436.

Subj. χεύω Od. 2.222.

3 sing. χεύῃ Il. 14.165.

1 pl. χεύομεν Il. 7.336.

3 pl. χεύωσι Il. 7.86.

Imp. χεῦον Od. 2.354.

3 pl. χευάντων Od. 4.214.

Nom. pl. masc. pple. χεύαντες Il. 23.257, Il. 24.801: Od. 12.14.

Infin. χεῦαι Il. 23.45: Od. 1.291, Od. 11.75.

Mid. 3 sing. aor. ἐχεύατο Il. 5.314, Il. 7.63, χεύατο Il. 18.24: Od. 24.317.

Pass. 3 sing. aor. opt. χυθείη Od. 19.590.

3 sing. aor. ἔχυτο Od. 22.88. χύτο Il. 13.544, Il. 16.414, 580, Il. 20.282, Il. 23.385, Il. 24.358: Od. 7.143.

3 pl. ἔχυντο Od. 8.297, Od. 10.415. χύντο Il. 4.526, Il. 21.181.

Nom. fem. pple. χυμένη Il. 19.284: Od. 8.527.

3 sing. pf. κέχυται Il. 12.284.

3 pl. κέχυνται Il. 5.141: Od. 22.387.

3 sing. plupf. κέχυτο Il. 2.19, Il. 5.696, Il. 16.123, 344, 421, Il. 23.775: Od. 9.330, Od. 17.298.

3 pl. ἐκέχυντο Od. 19.539. κέχυντο Od. 22.389.

(ἀμφι-, δια-, ἐγ-, ἐκ-, ἐπι-, ἐσ-, κατα-, περι-, περιπρο-, προ-, συγ-, ὑπο-.)

• • 1

    To pour (liquid): ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας Il. 3.270, Il. 9.174, οἶνον ἐκ δεπάων Il. 7.480. Cf. Il. 9.15=Il. 16.4, Il. 14.436, Il. 18.347, Il. 23.220: Od. 1.146, Od. 3.40, Od. 4.214, Od. 8.436, Od. 9.210, Od. 20.260, etc.

    In mid.: χοὴν χεῖσθαι Od. 10.518. Cf. Od. 11.26.

    In reference to rain: ὅτε λαβρότατον χέει ὕδωρ Ζεύς Il. 16.385.

    In reference to the bowels: χύντο χολάδες (gushed forth) Il. 4.526=Il. 21.181.

  • 2

    To shed (tears): δάκρυ χέων Il. 1.357, κατὰ δάκρυ χέουσα 413. Cf. Il. 6.405, Il. 7.426, Il. 8.245, Il. 16.3, etc.: Od. 2.24, Od. 4.556, Od. 10.409, Od. 11.183, Od. 14.280, Od. 22.447, etc.

    In pass., of tears, to flow, well forth: χύτο δάκρυα Il. 23.385. Cf. Od. 4.523.

  • 3

    To shed or spread (mist) (whether actual mist or in reference to blinding or the mist of death): κατʼ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς Il. 5.696, Il. 16.344, 421, ἠέρα Il. 5.776, Il. 8.50, Il. 16.270. Cf. 321: Od. 7.15, Od. 13.189, Od. 22.88.

    In reference to dispersing mist, with a word indicating reversal of action: αὐτοῖο πάλιν χύτʼ ἀήρ Od. 7.143.

  • 4

    To spread (waves) on the surface of the sea: χεῦε κύματα (raised them) Od. 3.289.

    In mid., of a ripple, to spread itself: οἵη Ζεφύροιο ἐχεύατο φρίξ Il. 7.63.

  • 5

    In reference to granular substances.

  • • a

      To pile or heap up (earth): ἐπὶ σῆμʼ ἔχεεν Il. 6.419. Cf. Il. 7.86, 336, Il. 23.45, 256, 257, Il. 24.799, 801: Od. 1.291, Od. 2.222, Od. 3.258, Od. 4.584, Od. 11.75, Od. 12.14, Od. 24.81.

    • b

      To shed (dust).

      In mid.: κόνιν χεύατο κὰκ κεφαλῆς Il. 18.24: Od. 24.317.

  • 6

    In reference to a number of solid or semi-solid objects, or to masses of solid acted upon together, or with a collective sb.

  • • a

      To send thick and fast or in a shower, pour: δούρατα Il. 5.618.

      In mid.: βέλεα χέοντο Il. 8.159=Il. 15.590.

      Sim. in reference to snow: χέει

      [χιόνα] Il. 12.281. Cf. Il. 12.284.

    • b

      Generally, to shed, spread, throw, put, place: φύλλα τὰ μέν τʼ ἄνεμος χαμάδις χέει (scatters them) Il. 6.147, φῦκος

      [κῦμ’] ἔχευεν (throws it up) Il. 9.7, ἐπεὶ εἰν ἐλεοῖσιν ἔχευε

      [κρέα] 215. Cf. Il. 19.222, Il. 23.775: ἔν μοι ἄλφιτα χεῦον δοροῖσιν Od. 2.354, χεῦε ῥῶπας καὶ κῶας Od. 16.47 (with κῶας by a slight zeugma). Cf. Od. 2.380, Od. 8.278, 282, 297, Od. 9.330, Od. 11.588, Od. 15.527, Od. 17.298, Od. 22.20, 85.

      Sim. of reins: καθʼ ἡνία χεῦεν ἔραζε (let them drop) Il. 17.619.

  • 7

    Of persons or animals

  • • a

      In pass., to pour forth, issue forth: νεῶν ἐχέοντο (from the . . .) Il. 19.356. Cf. Il. 16.267.

    • b

      In pass., to throw oneself or one’s arms (round a person): ἀμφʼ αὐτῷ χυμένη Il. 19.284: Od. 8.527, ὣς ἐμὲ κεῖνοι ἔχυντο Od. 10.415 (the force of ἀμφί in ἀμφιθέουσι 413 being app. carried on to this vb.).

    • c

      In mid., to throw or place (the arms round a person): ἀμφʼ ἑὸν υἱὸν ἐχεύατο πήχεε Il. 5.314.

    • d

      In pass., to huddle or be huddled together:

      [ὄϊες] ἐπʼ ἀλλήλῃσι κέχυνται Il. 5.141. Cf. Od. 19.539, Od. 22.387, 389.

  • 8

    In reference to immaterial or impalpable things, to shed, spread: ἀμφί οἱ θάνατος χύτο Il. 13.544, εἴ πως τῷ ὕπνον χεύῃ Il. 14.165, νηὸς κάτʼ ἀσβέστη κέχυτο φλόξ (enveloped it) Il. 16.123, κατά οἱ κεφαλῆς χἔ ἀϋτμένα (i.e. his breath fell on the other’s head) Il. 23.765. Cf. Il. 2.19, Il. 16.414 = 580, 282, Il. 24.445: ἀνέμων ἐπʼ ἀϋτμένα χεῦεν (sent it abroad) Od. 3.289, κὰκ κεφαλῆς χεῦε κάλλος Od. 23.156. Cf. Od. 2.395, Od. 5.492, Od. 7.286, Od. 11.245, 433, Od. 12.338, Od. 18.188, Od. 19.521, 590, Od. 20.54, Od. 22.463.

  • 9

    With σύν (cf. συγχέω).

  • • a

      To set at naught, violate (a treaty): ἐπεὶ σύν γʼ ὅρκιʼ ἔχευαν Il. 4.269.

    • b

      To confound, trouble, upset (the mind): σὺν γέροντι νόος χύτο Il. 24.358.

χέω (χέων: med., pass. pf. κέχῠμαι, -ῠται.)

• • a pour out ἵνα οἱ κέχυται πιεῖν νε[κταρ (supp. Lobel) Pae. 15.8 met., “ἐν τᾷδʼ ἄφθιτον νάσῳ κέχυται Λιβύας εὐρυχόρου σπέρμα” (i. e. has been washed up) P. 4.42
  • b med., pour oneself out, devote oneself to μή μοι κραναὰ νεμεσάσαι Δᾶλος, ἐν ᾆ κέχυμαι (ἐφʼ ᾖ νῦν πᾶς ἔγκειμαι Σ.) I. 1.4
  • c pile, heap up Ἀμ]φιτρύωνί τε σᾶμα χέω[ν (sc. Ἰόλαος: supp. Lobel) fr. 169. 48.
  • d frag. ] χέων ῥαθά[μιγ]γα[ Pae. 7.9
  • e in tmesis, ἐπὶ θρῆνον ἔχεαν (v. ἐπιχέω) I. 8.58

χέω (χέϝω, root χυ), ipf. χέον, χέε(ν), aor. 1 (Att.) ἔχεεν, ἔχεαν, also ἔχευα, χεῦα, subj. χεύω, χεύομεν, mid. pres. inf. χεῖσθαι, ipf. χεόμην, aor. 1 (ἐ)χεύατο, aor. 2 ἔχυτο, part. χυμένη, pass. perf. 3 pl. κέχυνται, plup. κέχυτο, aor. opt. χυθείη: I. act., pour, shed, not of liquids only, but freq. of dry things, leaves strewn, let fall, earth heaped up, etc., χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν, so τύμβον, σῆμα, Od. 1.291, Il. 23.256; still more naturally said of mist, cloud, darkness, Il. 17.270, Il. 20.321; then fig., ὕπνον, κάλλος, φωνήν, Od. 7.286, Od. 23.156, Od. 19.521.—II. pass. and aor. 2 mid., be poured, shed, or strewn, pour, flow, with the same freedom of application as act., ἀήρ, χιών, κόπρος, Od. 9.330; of persons pouring forth in numbers, pressing around one, Il. 16.267, Od. 10.415; ἀμφʼ αὐτῷ χυμένη, i. e. embracing him, Il. 19.284; so once aor. 1, Il. 7.63.—III. mid., aor. 1, but not aor. 2, pour for oneself, or in any way subjectively, Od. 10.518; χεύατο κὰκ κεφαλῆς, on ‘his’ head, Il. 18.24; βέλεα χέοντο, ‘their’ missiles, Il. 8.159; ἀμφί υἱὸν ἐχεύατο πήχεε, ‘threw her’ arms about him, Il. 5.314.

χέω Root !χυ

• Radic. sense, to pour:
• • Iproperly of liquids, to pour out, pour, Hom., etc.; Zeus χέει ὕδωρ, i. e. he makes it rain, Il.; χέει χιόνα βορέας Eur.; absol., χέει it snows, Il.:—Mid. to pour for oneself, esp. of drink-offerings, χοὰς χεόμην νεκύεσσι Od., etc.:—Pass., χέονται κρῆναι they gush forth, Eur.; χυθέντος ποτοῦ ἐς γῆν Soph.
  • • 2χ. δάκρυα to shed tears, Il., Eur.:—Pass., of tears, to pour or gush forth, Hom.; so of blood, to be shed, Aesch.
    • 3in Pass. to become liquid, melt, thaw, Xen.
  • IIof solids, to shed, scatter, φύλλα Il.; πτερά Od.; χ. κόνιν κὰκ κεφαλῆς Hom.; χ. καλάμην χθονί, of a mower or reaper (v. καλάμη), Il.
  • • 2like χώννυμι, to throw out earth, so as to form a mound, σῆμα, τύμβον χ. Hom.
    • 3χ. δοῦρα to pour or shower spears, Il.; Mid., βέλεα χέοντο they showered their arrows, Il.
    • 4to let fall or drop, ἡνία Il.; so, χέειν κρόκου βαφὰς (v. βαφή II) Aesch.; but, καρπὸν χ., of trees, to produce fruit abundantly, Od.
    • 5in Pass. to be thrown or heaped up together, Hom., Hdt.
    • 6in Pass. also of living beings, to pour or stream in a dense mass or throng, Hom.
  • IIImetaph. of sounds, to pour forth, φωνήν, αὐδήν Od.; φθόγγον Aesch.
  • • 2of things that obscure the sight, κατʼ ὀφθαλμῶν χέεν ἀχλύν shed a dark cloud over the eyes, Il.; πολλὴν ἠέρα χεῦε shed a mist abroad, Od.:—Pass., ἀμφὶ δέ οἱ θάνατος χύτο was shed around him, Il.; νόσος κέχυται Soph.; φρὶξ ἐπὶ πόντον ἐχεύατο (Mid. in pass. sense), Il.
    • 3of persons, ἀμφʼ αὐτῶι χυμένη throwing herself around him, Hom.: so in Mid., ἀμφὶ υἱὸν ἐχεύατο πήχεε Il.
    • 4perf. pass. κέχυμαι, to be wholly engaged in, Δᾶλος, ἐν ἇι κέχυμαι Pind.