χρωματίζω
χρωματίζω, colour, tinge
χρωμᾰτ-ίζω,
- colour, tinge, Arist. PA 664b16, GA 747a10, Thphr. Od. 31; τί τινι Alex. 188.4:—Pass., to be of such and such a colour, Hp. Coac. 380; χ. παντοδαπὰς χρόας Arist. Mete. 342b4.
- 2 metaph. in literary criticism, χ. τῇ πρεπούσῃ ὑποκρίσει (of Demosthenes) D.H. Dem. 22, cf. Phld. Po. 2.43.
χρωματίζω [ᾰ] colorer, teindre, Alex. (Ath. 170c) ; Arstt. P.A. 3, 3, 9 ; G.A. 2, 7, 18 ; Th. Od. 31 ; au pass. Soph. fr. 9 ; avec un acc. Arstt. Meteor. 1, 5, 2, etc. ; Hpc. Coac. 178.
Étym. χρῶμα.
χρωματίζω, färben ; ἐχρωματίσθη Soph. frg. 9, von Hesych. συνεχρώσθη erklärt.