χρωματικός
χρωματικός, of, relating to colour
χρωμᾰτ-ικός, ή, όν,
- of, relating to colour:—but only found,
- II metaph., in Rhet., offering a colourable pretext (χρῶμα IV.4), τὸ χ., as name of a form of rebuttal, Aps. p.273H. (v.l. χρωμάτιον).
- 2 in Music, chromatic (cf. χρῶμα IV. 3), μελῳδία D.H. Comp. 19; μέλος, opp. διάτονον, ἐναρμόνιον, Alciphr. 1.18, cf. Aristox(?).Oxy. 667.1; τὸ -κὸν [γένος] the chromatic genus, Plu. QConv. 2.744c, cf. Phld. Mus. p.63 K., Ph. 1.321.
χρωματικός, ή, όν [ᾰ]
1 qui concerne les ornements du discours, Apsin. (W. 7, 512) ||
2 qui concerne la chromatique (v. χρῶμα) DH. Comp. 19 ; τὸ χρωματικόν, Plut. M. 744c, la chromatique.
Étym. χρῶμα.
χρωματικός, 1) dem chromatischen Tongeschlecht entsprechend, nach den Gesetzen desselben komponiert, dah. ἡ χρωματικὴ μουσική, = χρῶμα a.E.
2) = χρωμάτινος, gefärbt.
2) = χρωμάτινος, gefärbt.