χρώς

χρώς, ὁ, gen. χρωτός, dat. χρωτί, acc. χρῶτα (Att. χρώ only in Choerob. in Theod. 1.248H.): Ep. and Ion. gen. χροός, dat. χροΐ, acc. χρόα (also in Lesbian, Sapph. Supp. 10.6, al.), as always in Hom. and Hes., exc. gen. χρωτός in Il. 10.575, acc. χρῶτα Od. 18.172, 179, Hes. Op. 556; Emp. uses χρωτός, 76.3 (but χροΐ 100.17); Pi. uses χρωτί, χρῶτα, P. 1.55, I. 4(3).23(41); these forms are freq. in Trag., but Ion. dat. χροΐ occurs in S. Tr. 605, and χροός, χροΐ, χρόα are freq. in E., Hec. 548, Med. 1175, Ph. 264, al.:—dat. χρῷ occurs in the phrase ἐν χρῷ v. infr. I.2 and in Sapph. 2.10.—rare in Com.and Att. Prose.

• • I of the human body, skin or flesh, οὔ σφι λίθος χρὼς οὐδὲ σίδηρος Il. 4.510; καὶ γάρ θην τούτῳ τρωτὸς χρώς 21.568; χρῶτʼ ἀπονιψαμένη Od. 18.172; ἀκρότατον δʼ ἄρʼ ὀϊστὸς ἐπέγραψε χρόα Il. 4.139; ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ 13.501; λιλαιοένη χροὸς ἆσαι, of a spear, 21.168; κακὰ χροῒ εἵματʼ ἔχοντα Od. 14.506; χρῷ πῦρ ὐπαδεδρόμακεν Sapph. 2.10; μύροις χρῶτα λιπαίνων Anaxil. 18.1 (anap.): esp. flesh, opp. bone, φθινύθει δʼ ἀμφʼ ὀστεόφι χρώς Od. 16.145; οὐδέ τί οἱ χρὼς σήπεται Il. 24.414, cf. 19.33 (which usage is said by Gal. to have been Ionic, 18(2).435, with reference to Hp. Fract. 9); τὸ δέρμα τοῦ χρωτός LXX Le. 13.11, etc.; τοῦ χρωτὸς ἥδιστον ἀπέπνει Aristox. Fr.Hist. 84: generally, oneʼs body, frame, Pi. P. 1.55, A. Fr. 192.6 (anap.); χριμφθῆναι χροΐ Id. Supp. 790 (lyr.); στεῖλαί νυν ἀμφὶ χρωτὶ . . πέπλους E. Ba. 821, cf. S. Tr. 605: pl., διὰ τί . . οἱ χρῶτες ὄζουσι; Arist. Pr. 877b21; also κατεδήσαντο . . τοὺς ὑγιεῖς χρῶτας, ὡς τραυματίαι D.H. 9.50.
  • • 2 ἐν χροΐ, or ἐν χρῷ, close to the skin, ἐν χροῒ κείρειν to shave close, Hdt. 4.175; ἐν χρῷ κεκαρμένοι X. HG 1.7.8; ἐν χρῷ κουριῶντας Pherecr. 30:—metaph., to the quick, ξυρεῖ γὰρ ἐν χρῷ τοῦτο S. Aj. 786; ἐν χρῷ παραπλεῖν sail past so as to shave or graze, Th. 2.84; τὴν μάχην συνάψαι ἐν χρῷ to fight at close quarters, Plu. Thes. 27; ἡ ἐν χρῷ συνουσία close acquaintance, Luc. Ind. 3: c. gen., ἐν χρῷ τινος close to, hard by a person or thing, τοῦ θώρακος (v.l. σώματος) Plu. Alex. fort. 2.345a; τῆς γῆς Fac.lun. ib. 925b, Luc. Herm. 5: abs., ἐν χρῷ near at hand, Id. Hist.Conscr. 24, al.; cf. EM 313.53, Hsch.
  • II the colour of the skin, complexion, μελαίνετο δὲ χρόα καλόν Il. 5.354; τρέπεται χ. his colour changes, i. e. he turns pale, 13.279, cf. 17.733; ὠχρήσαντα χρόα Od. 11.529; χρόα . . ἀμείβειν Parm. 8.41; μεθίστη χρωτὸς . . φύσιν E. Alc. 174; μεταλλακτῆρα πουλύπουν χροός Ion Trag. 36; τί χρὼς τέτραπται; (paratrag.) Ar. Lys. 127; φεῦγε δʼ ἀπὸ χρώς Theocr. 23.13; rare in Att. Prose, ἐπὶ τῷ χρωτὶ μέγα φρονεῖν X. Smp. 4.54, cf. Oec. 10.5: in Ion. Prose, of the colour of a finger, χροῒ δῆλα Pherecyd.Syr. ap. D.L. 1.118 (v.l. χρωΐ, cf. Vorsokr. 5i.44).
  • • 2 generally, colour, ἀμείβων χρῶτα πορφυρᾷ βαφῇ A. Pers. 317; τὸν χρῶτα [μεταβάλλει] ὁ χαμαιλέων Arist. Mir. 832b14; χρὼς αἵματος Orph. L. 660.

χρώς, ὁ, gen. χρωτός, ep. u. ion. χροός, χροΐ, χρόα ; so immer Hom., der nur einmal χρωτός, Il. 10.575, u. χρῶτα Od. 18.172, 179 hat, wie Hes. O. 558 ; der att. dat. χρῷ kommt nur in der einen Verbindung ἐν χρῷ vor, s. unten ; den accus. χρῶ hat Sapph. 2.10 ; vgl. χρόα, χροιά, χρῶμα;
die Oberfläche eines Körpers, bes. des menschlichen Leibes, dah. die Haut ; der Leib selbst ; οὔ σφι λίθος χρώς, οὐδὲ σίδηρος Il. 4.510 ; καὶ γάρ θην τούτῳ τρωτὸς χρώς 21.563 ; τῶν δὲ τράπετο χρώς, die Haut wandte, änderte, entfärbte sich, 17.733, vgl. 13.279 ; aber αἰεὶ τῷδʼ ἔσται χρὼς ἔμπεδος, 19.33, von dem toten Patroklus, dessen Leib Thetis gegen Verwesung zu sichern verspricht ; vgl. οὐδέ τί οἱ χρὼς σήπεται 24.414 ; φθινύθει δʼ ἀμφʼ ὀστεόφι χρώς Od. 16.145 ; χρῶτʼ ἀπονιψαμένη 18.172 ; παιδὸς ἀπὸ χροὸς ἤρκεσʼ ὄλεθρον Il. 15.534 ; ἐγχείη ἱεμένη χροὸς ἄμεναι, ἆσαι, 21.70, 168 ; ἀκρότατον δʼ ἄρʼ ὀϊστὸς ἐπέγραψε χρόα 4.139 ; ἵεντʼ ἀλλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ 13.501, u. öfter so von Verwundungen ; häufig auch περὶ χροῒ ἕννυσθαι, δύνειν, um die Haut od. den Leib anziehen, κακὰ χροῒ εἵματʼ ἔχοντα Od. 14.506 ; auch im Ggstz der Knochen, die Haut und das darunterliegende Fleisch, Od. 16.145, s. oben ; u. so bes. bei den Ioniern, Hippocr. – Χρῶτα λάμπει Pind. I. 3.41, χροῒ θερμῷ N. 8.28. – Haut und deren Farbe, Aesch. ἀμείβων χρῶτα πορφυρέᾳ βαφῇ Pers. 309 ; ὅπως μηδεὶς κείνου πάροιθεν ἀμφιδύσεται χροΐ Soph. Trach. 602 ; ἱδρὼς ἀνῄει χρωτί 764 ; ἵνα διασπάσωμαι καὶ καθαιμάξω χρόα Eur. Hec. 1126 ; ῥῖπτε ἀπὸ χροὸς ἱεροὺς στολμούς Troad. 257, und öfter ; στεῖλαί νυν ἀμφὶ χρωτὶ πέπλους Bacch. 819, u. auch in dieser Form öfter ; τί χρὼς τέτραπται Ar. Lys. 127 ; den plur. χρῶτας hat Dion.Hal. – sprichwörtlich ἐν χρῷ, dicht an der Haut, wie κείρειν od. ξυρεῖν ἐν χροΐ, Her. 4.175, das Haar dicht an der Haut kahl scheren, Xen. Hell. 1.7.8 ; ξυρεῖ ἐν χρῷ, es brennt auf der Haut, tut sehr weh, Soph. Aj. 773 ; ἐν χρῷ παραπλέοντες, ganz in der Nähe, Thuc. 2.84 ; ἐν χρῷ μάχεσθαι, Mann an Mann kämpfen, ἐν χρῷ συνάπτειν μάχην Plut. Thes. 27 ; übh. ἐν χρῷ τινος, in der unmittelbaren Nähe wovon, dicht dabei, hart daran, vgl. C. F. Hermann Luc. conscr. hist. 24 p. 158 ; Jacobs Ach.Tat. p. 675 ; ἡ ἐν χρῷ συνουσία, vertrauter Umgang, enge Bekanntschaft, Luc. adv.Ind. 3, u. in ähnlichen Vrbdgn öfters bei Sp. – Die Farbe der Haut od. des Leibes, wie das hom. χρὼς τρέπεται, die Gesichtsfarbe ändert sich, von Solchen, die plötzlich blaß werden, Il. 13.279, 284, 17.733, Od. 11.529, 21.413 ; – übh. die Farbe.

χρώς

ὁ.

Genit. χρωτός Il. 10.575. χροός Il. 4.130, Il. 5.337, Il. 11.398, Il. 13.440, etc. : Od. 6.220.

Dat. χροΐ Il. 7.207, Il. 8.43, Il. 12.464, Il. 13.241, etc. : Od. 4.750, Od. 6.61, Od. 11.191, Od. 15.60, etc.

Acc. χρῶτα Od. 18.172, 179. χρόα Il. 4.139, Il. 5.354, Il. 11.352, Il. 13.553, etc. : Od. 2.376, Od. 4.749, Od. 5.455, Od. 6.224, etc.

• • 1

    The flesh of the body : ἀκρότατον ὀϊστὸς ἐπέγραψε χρόα Il. 4.139, οὔ σφι λίθος χρώς

    [ἐστιν] 510, οὔ πῃ χρὼς (v.l. χροὸς) εἴσατο Il. 13.191 (see εἴδω II.1, ἵημι2 5). Cf. Il. 5.337, Il. 8.298, Il. 11.437, Il. 12.427, Il. 13.574, etc. : Od. 5.455, Od. 13.398, 430, Od. 16.145, Od. 19.204.

  • 2

    One’s flesh, body, person : χρυσὸν ἔδυνε περὶ χροΐ Il. 8.43, ἀπὸ χροὸς λύματα κάθηρεν Il. 14.170. Cf. Il. 4.130, Il. 10.575, Il. 11.398, Il. 13.640, Il. 17.210, etc. : ὡς ἂν μὴ χρόʼ ἰάπτῃ Od. 2.376. Cf. Od. 4.750, Od. 6.129, Od. 11.191, Od. 16.182, Od. 19.232, etc.

  • 3

    In reference to the outward appearance or hue of the flesh, i.e. to the complexion : μελαίνετο χρόα Il. 5.354. Cf. Il. 13.279, 284, Il. 17.733 : Od. 11.529, Od. 21.412.

χρώς (χρωτί, χροί, χρῶτα.)

• • a colour (of the body) “ὦ τέκνον, ποντίου θηρὸς πετραίου χρωτὶ μάλιστα νόον προσφέρων” (i. e. the sea anemone, that matches its colour to the rocks) fr. 43. 2.
  • b body ἀσθενεῖ μὲν χρωτὶ βαίνων (sc. Φιλοκτήτας) P. 1.55 ἦ μὰν ἀνόμοιά γε δᾴοισιν ἐν θερμῷ χροὶ ἕλκεα ῥῆξαν N. 8.28 met., ἀλλʼ ἀνεγειρομένα χρῶτα λάμπει (sc. φάμα παλαιά) I. 4.23

χρώς , χρωτός and χροός, dat. χροΐ, acc. χρῶτα and χρόα: properly surface, esp. of the body, skin, body with reference to the skin; then color, complexion, τρέπεται, ‘changes,’ of turning pale with fear, Il. 13.279, Od. 21.412.

χρώς χράω

• • Ilike χρόα (χροιά) , the surface of the body, the skin, Hom.: also the flesh, opp. to the bone, Hom.:—generally, the body, frame, Pind., Trag.
  • • 2ἐν χροΐ, Attic ἐν χρῷ, close to the skin, ἐν χροΐ κείρειν to shave close, Hdt.; ἐν χρῷ κεκαρμένος Xen.:—metaph., ξυρεῖ γὰρ ἐν χρῷ τοῦτο it touches one nearly, comes home, Soph.; ἐν χρῷ παραπλέειν to sail past so as to shave or graze, Lat. radere, Thuc.:—absol., ἐν χρῷ (also written ἐγχρῷ or ἐγχρῶ) , near at hand, hard by, Luc.
  • IIthe colour of the skin, complexion, Hom., Eur.
  • • 2generally, colour, Aesch.