ψεύστης
ψεύστης, a liar, cheat
ψεύσ-της, ου, ὁ, (ψεύδω)
- liar, cheat, Il. 24.261; ἀνὴρ ψ. Hdt. 7.209, cf. LXX Si. 15.8: c. gen. rei, ὧν . . ψεῦσται φανούμεθα wherein we shall be found to be liars, S. Ant. 1195, cf. Arist. EN 1127b16, AP 12.70 (Mel.), Phld. Herc. 1457.12.
- 2 Adj., = ψευδής, lying, false, ψ. λόγος Pi. N. 5.29; ψεύστης δʼ οὗτος ἔπεστι λίθος, of a cenotaph, AP 7.273 (Leon.); τὸν ψεύσταν δέ με τύμβον . . θέντο· τί θαῦμα; Κρῆτες ὅπου ψεῦσται, καὶ Διός ἐστι τάφος ib. 275 (Gaet.), alluding to Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, Epimenid. 1, which is cited by Call. Jov. 8, Ep.Tit. 1.12.
ψεύστης, ου (ὁ)
1 menteur, trompeur, Il. 24, 261 ; Hdt. 7, 209 ; τινός, Soph. Ant. 1195, en qqe ch. ; cf. Arstt. Nic. 4, 7, 12 ; Anth. 12, 70 ||
2 adj. mensonger, Pd. N. 5, 53 ; ψ. τύμβος, Anth. 7, 275, tombeau simulé, cénotaphe ||
➳ Acc. dor. ψεύσταν [ᾱ] Anth. 7, 275.
Étym. ψεύδω.
ψεύστης, ὁ,
1) der Lügner, Betrüger ; Il. 24.261 ; Soph. Ant. 1180 u. sp.D., wie Mel. 41 (XI.90), Bass. 11 (VII.372); auch in Prosa, Dem. 19.201 u. Sp.
2) als adj. masc., lügenhaft, täuschend ; ψεύστης λόγος Pind. N. 5.29 ; πυρσός Bass. 5 (IX.289); τύμβος, ein Kenotaph, Gaetul. 7 (VII.275).
1) der Lügner, Betrüger ; Il. 24.261 ; Soph. Ant. 1180 u. sp.D., wie Mel. 41 (XI.90), Bass. 11 (VII.372); auch in Prosa, Dem. 19.201 u. Sp.
2) als adj. masc., lügenhaft, täuschend ; ψεύστης λόγος Pind. N. 5.29 ; πυρσός Bass. 5 (IX.289); τύμβος, ein Kenotaph, Gaetul. 7 (VII.275).
ψεύστης
ὁ
[ψευσ-, ψεύδομαι.]
A liar : ψεῦσταί τʼ ὀρχησταί τε Il. 24.261.
For Pindar, see also: ψεύστας
ψεύστης : liar, deceiver, pl., Il. 24.261†.
ψεύστης, ου, ὁ,
ψεύδω
- 1a liar, cheat, Il., etc.
- 2as adj., like ψευδής, lying, false, Pind., Anth.