ἀβούλητος
ἀβούλητος, involuntary
ἀβούλ-ητος, ον, (βούλομαι)
- involuntary, Pl. Lg. 733d, Ph. 1.561; ἀ. καρδίας κίνησις, ἔκκρισις Gal. 2.610, Aët. 13.56. Adv. -τως Asclep. Cypr. ap. Porph. Abst. 4.15, Plu. QConv. 2.631c, S.E. P. 1.19.
- II not according to oneʼs wish or will, τὰ ἀ. Zeno Stoic. 1.53; τύχη Phld. Mort. 33. cf. Ph. 2.392, Plu. Exil. 2.599b.
I
1 no querido, no deseado
ἀνάγκη
τύχη
• subst.
τὸ ἀ.
τὰ ἀ.
• situaciones no deseadas Str.3.4.18.
2 involuntario, en lo que no interviene la voluntad Ph.1.561,
ἡ καρδίας κίνησις
ἔκκρισις
ἀβουλήτῳ φύσεως ἀνάγκῃ
φοραί
3 insensato
ὁρμή
II adv. -ως involuntariamente Asclep.Cyp.1, Plu.2.631c, S.E.P.1.19, Phlp.Aet.260.18.
ἀβούλητος, ος, ον :
1 qui agit ou se fait involontairement, involontaire, Plat. Leg. 733d ||
2 qui se fait contre la volonté de qqn, désagréable, DH. 5, 74.
Étym. ἀβουλέω.
ἀβούλητος, unfreiwillig, neben ἀκούσιον dem βουλητόν u. ἑκούσιον entgegengesetzt Plat. Legg. V.733d ; oft bei Plut. (opp. προαίρετος); vom menschlichen Willen unabhängig, zufällig, ἀβ. καὶ τυχηρά Plut. ad. et am. 9.
Bei Sp. gew. unerwünscht, unerfreulich, πράγματα ἀβ., res adversae ; ἄν τι γένηται τῶν λεγομένων ἀβουλήτων Epict. 3.24.104.
• Adv ., ὑπʼ ὀργῆς ἀβουλήτως γιγνόμενον Plut. Symp. 2.4.4.
Bei Sp. gew. unerwünscht, unerfreulich, πράγματα ἀβ., res adversae ; ἄν τι γένηται τῶν λεγομένων ἀβουλήτων Epict. 3.24.104.
• Adv ., ὑπʼ ὀργῆς ἀβουλήτως γιγνόμενον Plut. Symp. 2.4.4.