ἀβόητος
ἀβόητος, not loudly lamented
ἀβόητος, Dor. ἀβόᾱτος, ον, (βοάω)
- not loudly lamented, Epigr.Gr. 240 (Smyrna).
- 2 not noised abroad, [κλέος] οὐκ ἀ. IG 2.4174.
1 no difundido, no celebrado
οὐκ ἀβόητο[ν σὸν κλέος
πίστις
• silencioso
ἑσπερίη ἀ. πορείη
2 de pers. no renombrado, que no tiene fama, GVI l.c.
ἀ·βόητος, ος, ον :
1 qu’on ne pleure pas bruyamment, litt. avec des cris, Anth. App. 200 ||
2 qui ne crie pas, muet, silencieux, Nonn. D. 9, 857 ||
➳ Dor. ἀβόατος [ᾱτ] Anth. l. c.
Étym. ἀ, βοάω.
ἀβόητος, schweigend, Nonn., vgl. ἀβόατος.
ἀβόητος
βοάω
- not loudly lamented, Anth.