ἀδαήμων
ἀδαήμων, unknowing, ignorant of
ἀδᾰ-ήμων, ον,
- unknowing, ignorant, c. gen., μάχης ἀδαήμονι φωτί Il. 5.634; κακῶν ἀδαήμονες Od. 12.208; ἀ. τῶν ἱρῶν τῶν ἐν Ἐλευσῖνι Hdt. 8.65, cf. Matro Parod.Fr. 6, Hierocl. in CA 4 p.425 M.: abs., Ps.-Phoc. 86.
que ignora, desconocedor c. gen.
μάχης
κακῶν
τῶν ἱρῶν τῶν ἐν Ἐλευσῖνι
Μοισᾶν
Ἑρμεία<ο> ... μύθων
καμάτων
ἀμπλακίης
κρυφίων
• abs.
οὐ γὰρ μῦθος ... ἀ.
μάτην ἀ.
ἄνθρωπος
ἀ·δαήμων, ων, ον, gén. ονος, ignorant, sans expérience de, gén. Il. 5, 634 ; Od. 12, 208 ; Hdt. 8, 65 ; abs. Ps.-Phocyl. 86.
ἀδαήμων, ον, unkundig, bei Hom. viermal, stets mit gen., Od. 17.283 οὐ γάρ τι πληγέων ἀδαήμων οὐδὲ βολάων, Il. 5.634 μάχης ἀδαήμονι φωτί, 13.811 οὔ τοί τι μάχης ἀδαήμονές εἰμεν, Od. 12.208 οὐ γάρ πώ τι κακῶν ἀδαήμονές εἰμεν ; – Sp. D ; – ἱερῶν Her. 8.65.
ἀδαήμων
-ονος [ἀ-1 + δαήμων.]
Ignorant of, not experienced or versed in.
With genit.: μάχης Il. 5.634, Il. 13.811; κακῶν Od. 12.208, πληγέων Od. 17.283.
ἀ˘δᾰήμων
- 1ignorant c. gen. οὔτοι με ξένον οὐδʼ ἀδαήμονα Μοισᾶν ἐπαίδευσαν κλυταὶ Θῆβαι fr. 198a.
ἀδαήμων : unacquainted with, τινός.
ἀδαήμων
*δάω
- unknowing, ignorant of a thing, c. gen., Il.; κακῶν ἀδαήμονες Od.