ἀδιεξίτητος
ἀδιεξίτητος, that cannot be exhausted, infinite in extent
ἀδι-εξίτητος, ον, (διέξειμι)
- that cannot be exhausted, infinite in extent or duration, Arist. Ph. 207b29, cf. Alex.Aphr. in Top. 86.27, Plot. 2.4.7, al.; αἰών Ph. 1.554.
- 2 with no outlet, ἄγυια Orib. 9.20.3.
I
1 fil. que no puede ser recorrido de principio a fin e.e. inacabable, ilimitado, inconmensurable
τὸ ἄπειρον
αἰών
• subst. τὸ ἀ. inconmensurabilidad
διὰ τὸ ἀδιεξίτητον ἄπειρον ὕπαρχον
• subst. τὸ ἀ. lo inescrutable
τοῦ ζητουμένου
2 que carece de salida
ἄγυια
ὁδός
ὁ τοῦ βίου λαβύρινθος
II adv. -ως de modo inagotable, ilimitadamente
ἄπειρον ὑποτίθεται ὡς ἀ. καταμετρουμένον
ἀ·διεξίτητος, ος, ον [ῐτ] qu’on ne peut parcourir ou expliquer en entier, Arstt. Phys. 3, 7, 5.
Étym. ἀ, διέξειμι.
ἀδιεξίτητος, nicht durchzugehen, nicht auseinander zu setzen, Arist. phys. ausc. 3.7 u. Sp.