ἀδιάψευστος
ἀδιάψευστος, not deceitful
ἀδιά-ψευστος, ον,
- not deceitful, D.S. 5.37; of καταληπτικὴ φαντασία, Sphaer.Stoic. 1.141, cf. M.Ant. 4.49, Iamb. Protr. 21. Adv. -τως S.E. M. 7.191, Ruf. Fr. 68.10.
1 no engañoso
προσδοκία
κριτήριον
καταληπτικὴ φαντασία
• de pers., M.Ant.4.49, cf. ICr.4.508.10 (IV d.C.).
2 adv. -ως de manera real, verdadera S.E.M.7.191, Ptol.Iudic.15.9, Ruf.Fr.68.10.
ἀ·διάψευστος, ος, ον, qui ne trompe pas, DS. 5, 27 ; M. Ant. 4, 49.
Étym. ἀ, διαψεύδω.
ἀδιάψευστος, untrüglich, DS. 5.37 ; Sp.