ἀειφυγία
ἀειφυγία, perpetual exile
ἀει-φῠγία, ἡ,
- exile for life, φευγέτω ἀειφυγίαν Pl. Lg. 877c, IG 1.9, SIG 194 (Amphipolis, iv B. C.); ἀειφυγίᾳ ζημιοῦν τινά D. 21.43, etc.
exilio perpetuo
φεύγετω ἀειφυγίαν
φεογέτω Ἀμφίπολιν ἀειφυγίην
τοὺς ... ἐκ προνοίας ἀποκτιννύντας ... ἀειφυγίᾳ ζημιοῦσι
ἀ. τῆς ἐπαρχείας
ἀει·φυγία, ας (ἡ) [ῠ] exil perpétuel : φεύγειν ἀειφυγίαν, Plat. Leg. 877c ; φεύγ. ἐν ἀειφυγίᾳ, Plat. Leg. 871d ; φεύγ. ἀειφυγίᾳ, Plut. Sol. 24, être banni pour toujours ; ἀειφυγίᾳ ζημιοῦν, Dém. 528, 7, punir de l’exil perpétuel.
Étym. ἀ. φυγή.
ἀειφυγία, ἡ (VLL ἡ ἐς ἀεὶ φυγή), stete, d.i. lebenslängliche Verbannung, ἀειφυγίαν oder ἐν ἀειφυγίᾳ φεύγειν Plat. Legg. IX.871d, 877e u. öfter ; θανάτῳ καὶ ἀειφυγίᾳ καὶ δημεύσει τῶν ὑπαρχόντων ζημιοῦν Dem. 21.43 ; φεὐγειν ἐπʼ ἀειφυγίᾳ Plut. Sol. 24.
ἀειφυγία
φυγή
- perpetual exile, Plat.