ἀέλιος
ἀέλιος, ὁ, Dor. for ἠέλιος, ἥλιος. [ᾱ, but ᾰ S. Tr. 835.]
ἀέλιος, v. ἥλιος.
ἀέλιος, dor. für ἥλιος, ἠέλιος, das α ist kurz gebraucht Soph. Tr. 832 ; Eur. Med. 1251, wenn das Wort nicht hier mit Böckh dreisilbig zu nehmen.
ἀέλιος, ἅλιος (ᾶε-, αε-, ᾶ-. ἀελίου, ἀελίου, ἀελίοιο, ἁλίῳ, ἅλιον, ἀέλιον. v. Forssman, 6ff.)
- a sun μηκέτʼ ἀελίου σκόπει ἄλλο θαλπνότερον ἐν ἁμέρᾳ φαεννὸν ἄστρον. O. 1.5 ὀξείαις αὐγαῖς ἀελίου (v.l. ἁλίου.) O. 3.24 “σθένος ἀελίου χρύσεον λεύσσομεν” P. 4.144 αἴθωνι πρὶν ἁλίῳ γυῖον ἐμπεσεῖν N. 7.73 ἀκτὶς ἀελίου, τί πολύσκοπε μήσεαι, ὦ μᾶτερ ὀμμάτων, ἄστρον ὑπέρτατον; Pae. 9.1 ἔλαμψαν δʼ ἀελίου δέμας ὅπω[ς Pae. 12.14 τοῖσι μὲν λάμπει μὲν μένος ἀελίου τὰν ἐνθάδε νύκτα κάτω Θρ. 7. 1.
- b sunshine ἴσαις δὲ νύκτεσσιν αἰεί, ἴσαις δʼ ἁμέραις ἅλιον ἔχοντες sc. those who live in the islands of the blessed. O. 2.62 εἰ δʼ ἔτι ζαμενεῖ Τιμόκριτος ἁλίῳ σὸς πατὴρ ἐθάλπετο N. 4.13 ἐς τὸν ὕπερθεν ἅλιον κείνων ἐνάτῳ ἔτει ἀνδιδοῖ ψυχὰς πάλιν i. e. to the upper world fr. 133. 2.
- c day Πυθοῖ τʼ ἔχει σταδίου τιμὰν διαύλου θʼ ἁλίῳ ἀμφʼ ἑνὶ (v. l. τʼ ἀλίῳ.) O. 13.37
- d frag. ]ἀέλιον δʼ[ ?fr. 344. 5.
- e pro pers., Helios, the Sun god τὰν ποντίαν ὑμνέων παῖδʼ Ἀφροδίτας Ἀελίοιό τε νύμφαν, Ῥόδον O. 7.14 ἀπεόντος δʼ οὔτις ἔνδειξεν λάχος Ἀελίου O. 7.58 Ἀελίου θαυμαστὸς υἱὸς (sc. Aietes.) P. 4.241 μᾶτερ Ἀελίου πολυώνυμε Θεία (Ἁλίου coni. Morel.: cf. Hes. Theog. 371.) I. 5.1 fig. ἁμέραν παῖδʼ ἀελίου (v. l. ἁλίου Π.) O. 2.32 test. Σ Theocr. 2. 10. Πίνδαρός φησιν ἐν τοῖς κεχωρισμένοις τῶν Παρθενείων ὅτι τῶν ἐραστῶν οἱ μὲν ἄνδρες εὔχονται <παρ>εῖναι Ἥλιον, αἱ δὲ γυναῖκες Σελήνην fr. 104.