ἀκαχίζω

ἀκᾰχίζω [ᾰκ], only pres.,

• trouble, grieve, τινά Od. 16.432:—Med., μὴ . . λίην ἀκαχίζεο θυμῷ be not troubled, Il. 6.486: c. part., μή τι θανὼν ἀκαχίζευ Od. 11.486.

ἀκαχίζω, (*ἈΧ, ἄχος), betrüben, τινά. Od. 16.432 ; pass. betrübt sein, Il. 6.486 ; μὴ θανὼν ἀκαχίζευ, darüber, daß du gestorben, Od. 11.486. Dazu gehören : aor.2 ἤκαχε : λαὸν Ἀχαιῶν Il. 16.822, ἥ ἑμάλιστα ἤκαχʼ ἀποφθιμένη, durch ihren Tod, Od. 15.357 ; ἥκαχε Θεσπρωτούς, hatte sie geschädigt, Od. 16.427 ; med. μνηστῆρες ἀκάχοντο, waren traurig, neben κατήφησάν τʼ ἐνὶ θυμῷ Od. 16.342 ; ἀκάχοιτο Il. 8.207 u. im Ggstz von γηθήσειεν 13.344 ; ἀκαχοίμην c. dat., θανόντι, Od. 1.236 ; c. gen. Il. 16.16. Aber Hes. Th. 868 ist ἀκαχών intr.; – aor. I. ἀκάχησε, τοκῆας Il. 23.223 ; – fut. ἀκαχήσει H.h. Merc. 286 ; – perf. ἀκάχημαι, ich bin betrübt, Od. 8.314, 19.95 ; ἀκαχήμενοι ἦτορ Od. 9.62 ; τινός Il. 11.702, 24.550 ; ἀκηχέμεναι 18.29 ; 5.364 ; ἀκάχησθαι 19.335. Dahin gehört ἀκηχέδατʼ 17.637 für ἀκάχηνται, u. ἀκαχείατο 12.179 für ἀκάχηντο. – Oft bei alex. Dichtern ; auch Theocr. 8.91 hat ἀκάχοιτο. – Vgl. ἄχομαι, ἄχνυμαι.

ἀκαχίζω

[cf. ἀκαχέω.]

Imp. pass. ἀκαχίζευ Od. 11.486

• • 1

    To cause grief to, grieve, trouble, vex Od. 16.432.

  • 2

    In pass., to be grieved or troubled, grieve, sorrow: μὴ λίην ἀκαχίζεο Il. 6.486. Cf. Od. 11.486.

ἀκαχίζω (root αχ), aor. ἤκαχε, ἀκαχεῖν, and ἀκάχησε, mid. ἀκαχίζομαι, pf. ἀκάχημαι, 3 pl. ἀκηχέδαται, part. also ἀκηχεμένη, αι, inf. ἀκαχῆσθαι, plup. 3 pl. ἀκαχείατο, aor. ἀκάχοντο, -οιτο: distress, grieve, Od. 16.432, Il. 23.223; mid., be distressed, grieve; with causal gen. or dat., θανόντι, ‘were he dead,’ Od. 1.236; ἀκαχημένοι ἦτορ, ‘with aching hearts’; θῡμῷ, Il. 6.486. Cf. ἄχος, ἀχέω, ἀχεύω, ἄχνυμαι.

ἀκαχίζω ἀχέω

• to trouble, grieve, τινά Od.:—Pass., μὴ λίην ἀκαχίζεο θυμῶι be not troubled in mind, Il.; μήτι θανὼν ἀκαχίζευ be not grieved at death, Od.