ἀκρότης
ἀκρότης, highest pitch
ἀκρότης, ητος, ἡ, (ἄκρος)
- highest pitch, Hp. VM 22.
- II extreme, opp. μεσότης, Arist. EN 1107a8; ἀμφοτέρας παθεῖν τὰς ἀ. Diog Oen. Fr. 38: metaph., excellence, perfection, ἡ ἀνυπέρεκτος ἀ. Phld. D. 3.5, cf. D.H. Dem. 2, etc.; summit, Procl. Inst. 147.
I
1 intensidad extrema
χυμῶν
2 culminación, perfección
ἡ ἀνυπέρεκτος ἀ.
σπεύδει δὲ ὁ μέσος ἀεὶ πρὸς ἀκρότητα
ἄπταιστος ἀ.
• ret. excelencia
II extremo op. μεσότης:
ἡ ἀρετή ἐστιν ... κατὰ δὲ τὸ ἄριστον καὶ τὸ εὖ ἀκρότης
τῆς λέξεως
τῶν παθῶν
ἀκρότης, ητος (ἡ)
1 extrémité, Hpc. V. med. 17 ; Arstt. Plant. 2, 9, 12 ||
2 le plus haut point, Arstt. Nic. 2, 6, 17 ; fig. supériorité, DH. Dem. 2.
Étym. ἄκρος.
1. uiterste, extremiteit.
2. intense kracht.
ἀκρότης, ητος, ἡ, das äußerste Ende, das Höchste, Extrem, Arist. Eth. 2.6.17 ; oft Plut. ἀκρόται στρατοῦ, Aesch. Pers. 963, Führer, wo die mss. ἀγρόται, Toup ἀγρέται lesen.