ἀκρότομος
ἀκρότομος, cut off sharp, abrupt
ἀκρό-τομος, ον, (τέμνω)
- cut off sharp, abrupt, of precipice, Plb. 9.27.4, Ph. 1.82; ἡ ἀ. (sc. πέτρα) LXX Ps. 113 (114). 8, cf. Jb. 28.9, De. 8.15: of a stone, sharp, Thd. Ex. 4.25; smooth, J. AJ 8.3.2; of ends sawn off, τὰ τῶν σφηνῶν -τομα Ph. Bel. 67.23.
1 abrupto, empinado, escarpado
πέτρα
ὄρος
2 afilado
πέτρα
• subst. τὰ ἀ. puntas
3 pulimentado
πέτρα
λίθος
• fig. de la sabiduría divina dura, inexorable
ἀκρότομος πέτρα ἡ σοφία τοῦ θεοῦ
ἀκρό·τομος, ος, ον :
1 coupé ou taillé à son extrémité ; ἀ. λίθος, Spt. 1 Reg. 6, 7 ; Jos. A.J. 8, 3, 2, pierre de taille à vive arête ; τὰ ἀκρότομα, Phil. byz. (Math. vet. 67) arêtes d’un coin ||
2 abrupt, escarpé (roc, précipice, etc.) Pol. 9, 27, 4 ; d’où poli, lisse, uni, en parl. de rocs, marbres, etc. fendus à pic ; p. suite, très dur, Spt. Ps. 113, 3 ; Deut. 8, 15 ; Sap. 11, 4.
Étym. ἄ. τέμνω.
ἀκρότομος, oben-, scharf abgeschnitten, λίθοι, behauen, Jos.; πέτρα, schroff, Pol. 9.27.4.
ἀκρότομος ?
- 1abrupt ἀκρο]τόμοι[ς πέ] τραισι[ (supp. Snell: ]ιομοι Lobel.) fr. 215b. 10.
ἀκρότομος
τέμνω
- cut off sharp, abrupt, Polyb.