ἀλαθής
ἀλαθής, true
ἀλαθής, v. ἀληθής.
ἀλαθής, dor. für ἀληθής.
ἀ˘λᾱθής (-ής, -εῖ, -έα, -ῆ; -έσιν, -έας)
- 1true ὑπὲρ τὸν ἀλαθῆ λόγον O. 1.28 αὐδάσομαι ἐνόρκιον λόγον ἀλαθεῖ νόῳ O. 2.92 γνῶναί τʼ ἔπειτʼ ἀρχαῖον ὄνειδος ἀλαθέσιν λόγοις εἰ φεύγομεν O. 6.89 ἀλαθής τέ μοι ἔξορκος ἐπέσσεται ἁδύγλωσσος βοὰ O. 13.98 Ἰσμήνιον δʼ ὀνύμαξεν, ἀλαθέα μαντίων θῶκον P. 11.6 τὰς χρυσάμπυκας ἀγλαοκάρπους τίκτεν ἀλαθέας ὥρας (Boeckh ex Hesych.: ἀγαθὰ σωτῆρας codd.: ὅτι κυκλίσμῷ πάντα ποιοῦσιν. Hesych.) fr. 30. 6. dub., Hesych., s. v. ἀλαθεῖς· οἱ μηδὲν ἐπιλανθανόμενοι ὡς Πίνδαρος. “fort. recte trahitur ad fr. 30. 6.” nott. Snell. fr. 331. frag. ]αι τὸ δʼ ἀλαθὲ[ς ] κατέστα φάος[ ?fr. 337. 9.