ἀλιτήμων
ἀλιτήμων, sinning or offending against
ἀλιτ-ήμων, ον, gen. ονος, (ἀλιτεῖν) = sq., Il. 24.157, 186, Call. Dian. 123, A.R. 4.1057.
impío, que no tiene consideración para las leyes religiosas
οὔτ' ἀ., ἀλλὰ ... ἱκέτεω περιδήσεται ἀνδρός
de Aquiles
• de acciones
περὶ ξείνους ἀλιτήμονα πολλὰ τέλεσκον
δίκη
βροτέην δ' ἀλιτήμονα ῥήξατο φωνήν
ἀλιτήμων, ων, ον, gén. ονος [ᾰῐ] coupable, Il. 24, 257, etc. ; Call. Dian. 123.
Étym. ἀλιταίνω.
ἀλιτήμων, ονος, sündhaft, subst. Frevler, Hom. zweimal, Il. 24.157, 186 ; neutr. ἀλιτήμονα πολλὰ τέλεσκον Callim. Dian. 123 ; sp.D.
ἀλιτήμων
[ἀλιταίνω.]
Sinful Il. 24.157 = 186.
ἀλιτήμων , ονος (ἀλιταίνω): sinning against, offending.