Logeion | ἀλοιητήρ

ἀλοιητήρ, ῆρος, ὁ, (ἀλοιάω)

thresher, grinder, as Adj., σίδηρος Nonn. D. 17.237; ἀ. ὀδόντες grinders, AP 11.379 (Agath.): metaph., λιμός Orac. ap. Jul. Mis. 370a.

trillador σίδηρος Nonn.D.17.237, ἀ. ὀδόντες molares, AP 11.379 (Agath.)

• fig. c. gen. (λιμόν) ἀλοιητῆρα βροτείων Orác. en Iul.Mis.370a (cf. ἀλοητής).

ἀλοιητήρ, ῆρος (ὁ) [ᾰ] qui broie, Nonn. D. 17, 237 ; ἀλοιητῆρες ὀδόντες, Anth. 11, 379, dents molaires (litt. qui broient).

Étym. ἀλοιάω.

ἀλοιητήρ, ῆρος, ὁ, Drescher ; dah. Zermalmer, ὀδόντες, Backzähne, Agath. 74 (XI.379); σιδηρός Nonn. öfter.

ἀλοιητήρ ἀλοιάω

ἀλοιητήρ