ἄλογος
ἄλογος, ἄλογος, ἄλογον, unreasoning, unreasonable, irrational
- without λόγος, hence,
- I speechless, Pl. Lg. 696e. Adv. -ως without speech, S. OC 131, Isoc. 3.9:—ἄ. ἡμέρα, = Lat. dies nefastus, on which no business may be done, Luc. Lex. 9.
- b lacking in eloquence, LXX Ex. 6.12.
- 2 inexpressive, Pl. Tht. 203a; unutterable, = ἄρρητος, S. Fr. 262.
- II unreasoning, ἡδονή, ὄχλος, etc., Pl. R. 591c, Ti. 42d, etc.; τὰ ἄλογα brutes, animals, Democr. 164, Pl. Prt. 321b, X. Hier. 7.3; esp. in late Greek, ἄλογον, τό, = horse, POxy. 138.29 (610 A.D.), PGen. 14 (late).
- 2 not according to reason, irrational, ἄ. δόξα, opp. ἡ μετὰ λόγου δ., Pl. Tht. 201c; ἀλόγῳ πάθει τὴν ἄ. συνασκεῖν αἴσθησιν, instinctive feeling, in appreciating works of art, D.H. Lys. 11; ἄ. πάθος Id. Comp. 23.
- 3 contrary to reason, absurd, Th. 6.85, Pl. Tht. 203d; unaccountable, unintelligible, Lys. 26.19; unfit, unsuited to its end, Th. 1.32; groundless, Plb. 3.15.9; ἀηδία PRyl. 144.15 (38 A.D.). Adv. most freq. in this sense, Pl. R. 439d, etc.; οὐκ ἀ. οὐδʼ ἀκαίρως Isoc. 15.10: Sup. -ώτατα Phld. Ir. p.44 W.
- III without reckoning:
- 1 not reckoned upon, unexpected, Th. 6.46 (Comp.).
- 2 not counted, null and void, ἡμέραι LXX Nu. 6.12.
- 3 Act., not having paid oneʼs reckoning, of an ἐρανιστής, EM 70.31.
- IV of magnitudes, incommensurable, περὶ ἀλόγων γραμμῶν, title of work by Democr., cf. Arist. APo. 76b9, LI 968b18, Euc. 10.Def. 10, etc.
- 2 in Rhythm, irrational, of feet or syllables whose time-relations cannot be expressed by a simple ratio, χορεῖος Aristox. Rhyth. 2.20; ἄλογοι, sc. συλλαβαί, D.H. Comp. 20:—in Music, ἄ. διαστήματα Plu. Mus. 2.1145d:—of the pulse, unrhythmical, Herophil. ap. Ruf. Syn.Puls. 4.3.
A ref. a la proporción y al número
I arit. y geom.
1 irracional e.d. que tiene una magnitud cuya relación con otra de la misma naturaleza no tiene λόγος (e.d. que comporta una serie indefinida de decimales), aplicado a toda manifestación de la realidad según las teorías pitagóricas
ψεῦδος δὲ οὐδὲν δέχεται ἁ τῶ ἀριθμῶ φύσις οὐδὲ ἁρμονία ... τᾶς τῶ ἀπείρω καὶ ἀνοήτω καὶ ἀλόγω φύσιος τὸ ψεῦδος ... ἐστί
καὶ τῆς μὲν ἀπειρίας οὐκ οὔσης τά τε μεγέθη πάντα σύμμετρα ἂν ἦν καὶ οὐδὲν ἄρρητον οὐδὲ ἄλογον
τὰ περὶ τῶν ἀτάκτων ἀλόγων
tít. de Apollon.Perg.
• c. doble sent., cf.
2 irracional
καλείσθω οὖν ἡ μὲν προτεθεῖσα εὐθεῖα ῥητή, καὶ αἱ ταύτῃ σύμμετροι εἴτε μήκει καὶ δυνάμει εἴτε δυνάμει μόνον ῥηταί, αἱ δὲ ταύτῃ ἀσύμμετροι ἄλογοι καλείσθωσαν
II
1 ritm. y mús. irracional
διάστημα
•
πούς
pie irracional e.d. que contiene un tiempo o sílaba irracionalοἱ μὲν ῥητοί, οἱ δ' ἄλογοι τῶν ποδῶν
(pedes) ἀλόγους, hoc est irrationabiles nominamus
χορεῖος ἄλογος
• de dáctilos en posición impar y anapestos en posición par en metros yámbicos
ἑκάτερον γὰρ ἄλογον
2 medic. arrítmico
III
1 no computado, no tenido en cuenta
ἡμέραι
2 que no paga su cuenta o parte correspondiente
ἐρανισταί
B c. ref. al dar cuenta o tener explicación (ἔχειν λόγον)
I en gener.
1 no fundamentado, absurdo, sin motivo, infundado, imposible
πρὸς τῆς ὑμετέρας ... ἀλόγου σωτηρίας
(no va) en bien de vuestra imposible salvaciónἐλπίδες
προφάσεις
ἀηδία
• c. constr. preposicionales mal fundamentado, desacertado
ἐπιτήδευμα ... ἐς τὴν χρείαν ἡμῖν ἄλογον
τοῦτο δ' ἐστὶ καὶ πρὸς διαμονὴν ἄλογον
esto es desacertado con respecto a la permanencia
2 de lo que no se puede dar cuenta o explicación, inexplicable c. dat.
τοῖν δὲ ἑτέροιν καὶ ἀλογώτερα
(el asunto de Egesta) resultaba para los otros dos aún más inexplicableἀλλὰ καὶ ὃ ἄλογον δοκεῖ εἶναι παρά τισιν
• esp. en medic. y cien. inmotivado, sin fundamento, inexplicable
ἀθυμίη
ἐπάρσιες
3 contra toda razón, no justificable
πόλει ἀρχὴν ἐχούσῃ οὐδὲν ἄλογον ὅ τι ξυμφέρον
para una ciudad dueña de un imperio no carece de justificación nada que le convenga
• injusto
ἄλογον ἡγούμενος ... καταλεῖψαι τοὺς λαούς
• subst.
δια]σειόμεθα δὲ παρὰ τὸ ἄ.
somos maltratados injustamente
II fil. y cien. en op. a un principio racional
1 de explicaciones, doctrinas que no se basa en un principio racional, no científico, acientífico como impropio de ἐπιστήμη:
ἄλογον γὰρ πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη;
ἄ. πρᾶγμα op. τέχνη pero propio de ἐμπειρία
ἄ. δόξα op. ἀληθὴς δόξα
τὸ μὲν ἀεὶ μετ' ἀληθοῦς λόγου, τὸ δὲ ἄλογον
δόξα
πίστις
τοῦτο δ' ἄ.
esto es contrario al rigor científico, ilógico
• en una serie de argumen. fil. ilógico
οὐκ ἄλογον φανεῖται
ἄλογον ἂν δόξειεν
ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἄλογον
τοῦτο παντελῶς ἄλογον καὶ πλάσματι ὅμοιον
esta (es una teoría) totalmente infundada y semejante a una ficción
• de un postulado gratuito
καὶ μὴ τίθεσθαι μηδὲν μηδ' ἀξιοῦν ἀξίωμ' ἄλογον, ἀλλ' ἢ ἐπαγωγὴν ἢ ἀπόδειξιν φέρειν
συμβαίνει ἄλογα
resulta ilógico
• subst. lo ilógico, el absurdo en la obra literaria
ἐνδέχεται ἐν τῇ ἐποποιίᾳ τὸ ἄλογον
• en ret.
quae alogos? quae sine ratione componitur
2 de pers. y abstr. en rel. c. el hombre que no está regido por un principio racional, irracional
παῖδες
αἴσθησις
ἀλόγῳ πάθει τὴν ἄλογον συνασκεῖν αἴσθησιν
κριτήριον
τῇ θηριώδῃ καὶ ἄλόγῳ ἡδονῇ
ὄρεξις
θυμός
ὀργή
τύχη
τὸ ὕδωρ σῶμά ἐστιν ἄ.
ἄλογοι κινήσεις πάθη τε λέγονται καὶ παρὰ φύσιν εἶναι, ἅτ' ἐκβαίνουσαι τὴν λογικὴν σύστασιν
τὸ ‘ἄλογον’ ἴσον τῷ ‘ἀπειθὲς τῷ λόγῳ’
• de partes del alma en op. una parte intelectual y racional
τὸ μὲν (μόριον) ἄλογον αὐτῆς εἶναι, τὸ δὲ λόγον ἔχον
que una (parte del alma) es irracional (la que rige lo vegetativo) y la otra tiene un principio racionalἄλλη τις φύσις τῆς ψυχῆς ἄλογος εἶναι, μετέχουσα μέντοι πῃ λόγου
(de la que rige pasiones y deseos)τὸ ἄλογον διττόν
• subst.
τὸ ἄλογον
3 de los animales bruto, irracional X.Hier.7.3, Plb.15.21.5, LXX 4Ma.14.14, 2Ep.Petr.2.12,
ἑρπετά
• subst. plu. τὰ ἄ. las bestias, los brutos, los animales Democr.B 164, Pl.Prt.321b,
χορηγῆσαι ἄλογα
τὰ ταπεινὰ μου ἄ.
• de almas encarnadas en animales
ὄχλον θορυβώδη ... καὶ ἄ.
• de perros en el ágora irracional o incapaz de hablar Philostr.VA 6.31
• sg. τὸ ἄ. el bruto, la acémila o el caballo Cyr.S.V.Sab.36, Greg.Leg.Hom.M.86.600A.
C ref. al lenguaje
I
1 secreto S.Fr.262.
2 inexpresable
τὸ μὴ ὄν
3 de elementos lingüísticos (letras, sonidos) que no proveen explicación o cuenta de los objetos nombrados
ἆρ' αἱ μὲν συλλαβαὶ λόγον ἔχουσι, τὰ δὲ στοιχεῖα ἄλογα;
II
1 mudo
σιγή
2 poco elocuente
ἐγώ
III
ἄ. ἡμέρα
trad. del lat. dies nefastus
IV gram. irregular, no analógico A.D.Adu.171.3,
ἀλογώτερον
ἀλόγους συντάξεις
V ref. a la doctrina del Logos o Verbo
1 carente de Logos
πᾶς Ἰουδαίων ... ὁμολογήσειεν ἂν ... τὸν θεὸν ... μὴ εἶναι ἄ.
2
οἱ ἄ.
secta opuesta a la doctrina del Logos y a los escritos de San Juan
D adv. -ως
I sin prestar ninguna atención
εὐήθως καὶ ἀ. ἀεὶ παρήκουε τοῦ Κλεομένους
II
1 sin plan, sin razón, ilógicamente
ἀτάκτως ... καὶ ἀ.
οὐκ ἀ. οὐδ' ἀκαίρως
ἡ φύσις οὐδὲν ἀ. οὐδὲν μάτην ποιεῖ
2 irracionalmente
ὑλακτήσει
3 gram. irregularmente A.D.Adu.197.2.
III sin palabras
ἀδέρκτως, ἀφώνως, ἀ.
IV contra toda razón, injustamente
ἀθροίζειν
ἀ. γενόμενος εἰς ἀμπελικὸν χωρίον
ἀ. πάσχομεν
1. zonder te spreken, sprakeloos;
2. zonder verstand, redeloos:
3. adv.
2) widersinnig, abgeschmackt, dem λόγον ἔχον entgegengesetzt, Plat. Soph. 258e.
3) unerwartet, Thuc. 6.46, wo der Ggstz προσδεχομένῳ ἦν ; so neben ἀπροσδόκητος Dem. 23.58, außer der Berechnung liegend.
4) durch Worte nicht auszudrücken, unaussprechlich, Soph. frg. 241 ; ἐπιστήμη Plat. Theaet. 201d ; στοιχεῖα 203b u. öfter ; bei den Mathem. irrational ; sprachlos, σιγή Plat. Legg. III.696d ; Luc. dom. 1 ; ἡμέρα, zu öffentlichen Verhandlungen nicht geeignet, Lexiph. 9.
• Adv . schweigend, Soph. O.C. 130 ; widersinnig, dem •εἰκότως entgegenges., Isocr. 4.150 ; ἀλόγως ἔχειν, unverständig sein, Dem. Lept. 24 u. öfter, ohne Grund.
- without λόγος, i. e.,
- Iwithout speech, speechless, infans, Plat.:—adv. ἀλόγως, Soph.
- 2unutterable, Lat. infandus, Plat.
- IIwithout reason, irrational, Plat., etc.: τὰ ἄλογα brutes, animals, Plat., Xen.; (in modern Greek ἄλογον is a horse).
- IIInot reckoned upon, unexpected, Thuc.
-
…ἂν μάλιστα ἐπιστεύσατε, παῖδες ὄντες ἔνιοι ὑμῶν καὶ μειράκια, ἀτεχνῶς ἐρήμην κατηγοροῦντες ἀπολογουμένου οὐδενός. ὃ δὲ πάντων ἀλογώτατον, ὅτι οὐδὲ τὰ ὀνόματα οἷόν τε αὐτῶν εἰδέναι καὶ εἰπεῖν, πλὴν εἴ τις κωμῳδοποιὸς τυγχάνει ὤν. ὅσοι…
Plato, Apology
-
…γένει πορίζων. ἅτε δὴ οὖν οὐ πάνυ τι σοφὸς ὢν ὁ Ἐπιμηθεὺς ἔλαθεν αὑτὸν καταναλώσας τὰς δυνάμεις εἰς τὰ ἄλογα · λοιπὸν δὴ ἀκόσμητον ἔτι αὐτῷ ἦν τὸ ἀνθρώπων γένος, καὶ ἠπόρει ὅτι χρήσαιτο. ἀποροῦντι δὲ αὐτῷ ἔρχεται…
Plato, Protagoras
-
…ἕτερα δεινοὺς γενομένους μὴ χρηστοὺς εἶναι περὶ τὰ συμβόλαια · τοὺς δὲ τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν σωφροσύνην ἐνεργαζομένους πῶς οὐκ ἄλογόν ἐστι μὴ τοῖς μαθηταῖς μάλιστα πιστεύειν ; οὐ γὰρ δή που περὶ τοὺς ἄλλους ὄντες καλοὶ κἀγαθοὶ καὶ δίκαιοι περὶ…
Isocrates, Speeches
-
…. λέγεται δὲ περὶ αὐτῆς καὶ ἐν τοῖς ἐξωτερικοῖς λόγοις ἀρκούντως ἔνια, καὶ χρηστέον αὐτοῖς · οἷον τὸ μὲν ἄλογον αὐτῆς εἶναι, τὸ δὲ λόγον ἔχον. ταῦτα δὲ πότερον διώρισται καθάπερ τὰ τοῦ σώματος μόρια καὶ πᾶν τὸ…
Aristotle, Nicomachean Ethics
-
…. ὁπότε γοῦν αἴσθοιτό τι αὐτοὺς παρὰ καιρὸν ὕβρει θαρσοῦντας, λέγων κατέπλησσεν ἐπὶ τὸ φοβεῖσθαι, καὶ δεδιότας αὖ ἀλόγως ἀντικαθίστη πάλιν ἐπὶ τὸ θαρσεῖν. ἐγίγνετό τε λόγῳ μὲν δημοκρατία, ἔργῳ δὲ ὑπὸ τοῦ πρώτου ἀνδρὸς ἀρχή .…
Thucydides, The Peloponnesian War
-
…καὶ τῶν φίλων φαμὲν ἔχειν λόγον, καὶ οὐχ ὥσπερ τῶν μαθηματικῶν. ὅτι δὲ πείθεταί πως ὑπὸ λόγου τὸ ἄλογον, μηνύει καὶ ἡ νουθέτησις καὶ πᾶσα ἐπιτίμησίς τε καὶ παράκλησις. εἰ δὲ χρὴ καὶ τοῦτο φάναι λόγον ἔχειν…
Aristotle, Nicomachean Ethics
-
…ταῦτα πιστεύοντες ἐχυρὰ ὑμῖν παρέξεσθαι ἀπέστειλαν ἡμᾶς. τετύχηκε δὲ τὸ αὐτὸ ἐπιτήδευμα πρός τε ὑμᾶς ἐς τὴν χρείαν ἡμῖν ἄλογον καὶ ἐς τὰ ἡμέτερα αὐτῶν ἐν τῷ παρόντι ἀξύμφορον. ξύμμαχοί τε γὰρ οὐδενός πω ἐν τῷ πρὸ τοῦ χρόνῳ…
Thucydides, The Peloponnesian War
-
…ἐστὶν ἀχώριστα πεφυκότα καθάπερ ἐν τῇ περιφερείᾳ τὸ κυρτὸν καὶ τὸ κοῖλον, οὐθὲν διαφέρει πρὸς τὸ παρόν. τοῦ ἀλόγου δὲ τὸ μὲν ἔοικε κοινῷ καὶ φυτικῷ, λέγω δὲ τὸ αἴτιον τοῦ τρέφεσθαι καὶ αὔξεσθαι · τὴν τοιαύτην γὰρ…
Aristotle, Nicomachean Ethics
-
…, ὃ δʼ αὖτʼ ἀχρήιος ἀνήρ. ἡμεῖς δὲ λέγωμεν ὅθεν παρεξέβημεν. τὸ γὰρ ἀγαθὸν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν οὐκ ἀλόγως ἐοίκασιν ἐκ τῶν βίων ὑπολαμβάνειν οἱ μὲν πολλοὶ καὶ φορτικώτατοι τὴν ἡδονήν · διὸ καὶ τὸν βίον ἀγαπῶσι τὸν ἀπολαυστικόν…
Aristotle, Nicomachean Ethics
-
…καὶ τὸ θρεπτικὸν ἐατέον, ἐπειδὴ τῆς ἀνθρωπικῆς ἀρετῆς ἄμοιρον πέφυκεν. ἔοικε δὲ καὶ ἄλλη τις φύσις τῆς ψυχῆς ἄλογος εἶναι, μετέχουσα μέντοι πῃ λόγου. τοῦ γὰρ ἐγκρατοῦς καὶ ἀκρατοῦς τὸν λόγον καὶ τῆς ψυχῆς τὸ λόγον ἔχον…
Aristotle, Nicomachean Ethics