ἀλουσία
ἀλουσία, a being unwashen, want of the bath
ἀλουσία, ἡ,
- being unwashed, Hp. de Arte 5; ἠγρίωσαι διὰ μακρᾶς ἀλουσίας E. Or. 226, cf. Alex. 197: pl., ἀλουσίησι . . συμπεπτωκώς Hdt. 3.52, cf. Hp. Morb. 2.71.
1 falta de baño
λούτροισιν ἢ ἀλουσίῃ
con baños o sin ellosδωδεκάτῃ δὲ τοῦ μηνὸς ἀλουσίαν προστάττει ὁ θεός
ἐκ τῆς ἀλουσίας αἰσθάνομαι καὶ δριμὺ ὀ[σ]δομένου τοῦ σώματος
• como práctica ascética
ἀλουσίαν οὐ φέρω
2 desaseo, desaliño
ἀλουσίῃσί τε καὶ ἀσιτίῃσι συμπεπτωκότα
ἠγρίωσαι διὰ μακρᾶς ἀλουσίας
ἀλουσία, ας (ἡ) défaut de propreté de celui qui ne se lave pas, Eur. Or. 226 ; Alex. (Ath. 161d), etc. ||
➳ Ion. -ίη, Hdt. 3, 52.
Étym. ἄλουτος.
ἀλουσία, ἡ, Ungewaschenheit, Schmutz, Her. 3.52 ; Ar. com. bei DL. 8.38 ; Alex. Ath. IV.161d ; im plur. Eur. Or. 216 u. Sp.
ἀλουσία
From ἄλουτος
- a being unwashen, want of the bath, Hdt., Eur.