ἀμείδητος
ἀμείδητος, not smiling, gloomy
ἀμείδ-ητος, ον,
- = foreg., LXX Wi. 17.4; νύξ A.R. 2.908; βέρεθρον Orph. A. 975; Τάρταρος IG 14.769 (Naples).
1 de pers. o del rostro humano que no sonríe, triste
πρόσωπον
ᾍδης
Τάρταρος
νέκυες
Φερσεφον<ε>ίη
• subst.
ἀνάσσων αἰὲν ἀμειδήτων
reinando eternamente sobre los tristes (e.d. los muertos)
2 gener. fig. sombrío, triste, lúgubre
νύκτες
πένθος
βέρεθρον
ἀ·μείδητος, ος, ον, c. le préc. A. Rh. 2, 908 ; Orph. Arg. 965 ; Anth. 7, 58, etc. ; Spt. Sap. 17, 4.
ἀμείδητος, nicht lachend, traurig, ᾍδης Theodor. 11 (VII.439); νέκυες Iul.Aeg. 66 (VII.58); νύκτες Ap.Rh. 2.908.