ἀμέθεκτος
ἀμέθεκτος, imparticipable
ἀμέθεκτος, ον,
- imparticipable, Alex.Aphr. in Metaph. 637.12, Simp. in de An. 218.5, Procl. Inst. 23, al.; αἰτίαι Chrysipp.(?) Stoic. 2.308. Adv. -τως Ascl. in Metaph. 115.36.
1 que no admite participación del mundo suprasensible, etc.
τάς τε ἀμεθέκτους αἰτίας καὶ τὰς μεθεκτάς
ἡ δὲ σοφία τῶν χωριστῶν ἐστι καὶ παντελῶς ἀμεθέκτων
ὁ ἀ. νοῦς
2 adv. -ως sin admitir participación en el mismo sent.
ἀμεθέκτως μὲν γὰρ μετέχουσι τῆς ἀληθείας τὰ νοητά
ἀ·μέθεκτος, ος, ον, qui ne participe pas à, gén. Procl. Inst. theol. c. 23.
Étym. ἀ, μετέχω.
ἀμέθεκτος, nicht teilnehmend, Orph. frg.