ἀνάχυσις
ἀνάχυσις, effusion
ἀνάχῠσις, εως, ἡ, (ἀναχέω)
- expansion, effusion, χολῆς Aret. SD 1.15; ἰκτεριώδης Sor. 1.48, cf. Ruf. Fr. 79.9; πύου Erasistr. ap. Gal. 8.318; τῶν εἰδῶν εἰς τὸ ὄν Simp. in Ph. 503.32: metaph., ἀ. ψυχῆς exhilaration, Ph. 2.187.
- b exhalation, τοῦ ὠκεανοῦ (causing fogs) Prisc. p.341 D.
- 2 ἡ τῆς ἀσωτίας ἀ. excess of profligacy, 1 Ep.Pet. 4.4; τοῦ ἀλόγου πάθους Ph. 1.695; of enthusiasm, Metrod. Herc. 831.13.
- II expanse of water, e.g. estuary, Str. 3.1.9: pl., ἀ. θαλάττης inundations, Max.Tyr. 38.3; ἀνάχυσιν λαμβανούσης τῆς θαλάσσης Ocell. 3.4.
- III an expectorant, = σύμφυτον, Ps.-Dsc. 4.9.
I
1 medic. efusión, derrame
τοῦ πίου (e.d. πύου)
χολῆς
ἰκτεριώδης
2 fil. fig. fusión, reversión
τῶν εἰδῶν εἰς τὸ ὄν
3 fig. exceso
τῆς ἀσωτίας
τοῦ ἀλόγου πάθους
4 fig. exaltación, deleite
ἀ. ψυχῆς
5 fig. confusión
τῶν πραγμάτων
II concr.
1 yerba pincel o soldadora, Coris monspeliensis L., un expectorante, Ps.Dsc.4.9.
2 estuario, ría Crates Gr.35a,
θαλάττης
τοῦ ὠκεανοῦ
• estero, caño en las marismas del Guadalquivir, Str.3.1.9.
ἀνάχυσις, εως (ἡ) [ῠ]
1 épanchement (de bile) Arét. Caus. m. diut. 1, 15 ; fig. épanchement (de l’âme) Phil. 2, 187 ; en mauv. part, désordre des mœurs, NT. 1 Petr. 4, 4 ||
2 estuaire, Str. 140.
Étym. ἀναχέω.
1. het uitstorten,
2. (mogelijkheid tot) verspreiding:
ἀνάχυσις, ἡ, das Ausgießen ; bes. Stellen, in die das Meer sich bei der Flut ergießt, aestuaria, Strab. 1.1.7. Uebtr., ἀσωτίας NT, Schlaffheit.
ἀνάχυσις
ἀναχέω
- effusion: metaph. excess, NTest.