ἀνέλλειπτος
ἀνέλλειπτος, unfailing
ἀνέλλειπτος, ον,
- unfailing, πρὸς τὰς ὑπηρεσίας Inscr.Prien. 113.90 (i B.C.). Adv. ἀνελλείπτ-ως ceaselessly, IG 14.2498 (Nemausus).
1 que no falta
ἀ]νέλ[λιπτο]ς ... πρὸς τὰς ... ὑπερεσία[ς
2 adv. -ως incesantemente, IG l.c.