ἀνέμετος
ἀνέμετος, without vomiting
ἀν-έμετος or ἀν-ήμετος, ον,
- without vomiting, Hp. Prorrh. 1.85, Epid. 2.3.1. Adv. -τως Coac. 546.
ἀν·έμετος, ος, ον, qui ne vomit pas ou n’est pas accompagné de vomissement, Hpc. 73b.
Étym. ἀν-, ἐμέω.
ἀνέμετος, ohne Erbrechen, Hippocr.