ἀνήδονος
ἀνήδονος, disagreeable
ἀνήδονος, ον,
- disagreeable, J. AJ 17.3.1, Them. Or. 26.319d.
- II without pleasure, Plot. 4.8.8.
I
1 desagradable
τὸ ὠφέλιμον αὐτῶν οὐ παντάπασιν ἀτερπὲς καὶ ἀνήδονον
ἐξ ἀλάστορος καὶ ἀνηδόνου δαίμονος
2 insensible al placer
νοῦς
βίος ἀνήδονος τῶν τῇδε
II adv. -ως sin placer
ἀνηδόνως τε καὶ ἀλυπήτως ἐγγυμνασάμενος
ἀν·ήδονος, ος, ον, non agréable, désagréable, Jos. A.J. 17, 3, 1 ; Thém. 319d.
Étym. ἀν-, ἡδονή.
ἀνήδονος, ohne Vergnügen, unangenehm, lästig, Sp.