ἀνίδιος
ἀνίδιος, with nothing of one’s own
1 fig. que no tiene nada de su propiedad
2 adv. -ίως impropiamente
ἡ ἀνισότης τῶν λογισμῶν, τὰς τῶν ἰδικῶν ἀ. μεταβολὰς ἐπιφέρει
ἀν·ίδιος, ος, ον, qui n’a rien en propre, Bas. 3, 71.
Étym. ἀν-, ἴδιος.
ἀνίδιος, ohne Eigentum, Sp.