ἀνιάτρευτος
ἀνιάτρευτος, ον,
- = foreg., Suid. s.v. βρύω.
1 incurable Sud.s.u.
• de un daño moral
ὢ τῆς ἀνιατρεύτου τῶν Ἰουδαίων κακίας
2 ignorante en medicina
πῶς λέγεις ἰατρὸν τὸν ἑαυτοῦ διδάσκαλον, αὐτὸς ἀ. ὤν;
ἀνιάτρευτος, unheilbar.