ἀνίημι
ἀνίημι, to send up; let go, abate
- send up or forth, Ζεφύροιο . . ἀήτας Ὠκεανὸς ἀνίησιν Od. 4.568; of Charybdis, τρὶς μὲν γάρ τʼ ἀνίησιν . . τρὶς δʼ ἀναροιβδεῖ 12.105; ἀφρὸν ἀ. spew up, vomit, A. Eu. 183; σταγόνας [αἵματος] ἀ. S. OT 1277; of the earth, καρπὸν ἀ. make corn or fruit spring up, h.Cer. 333; κνώδαλα A. Supp. 266; also of the gods, ἀ. ἄροτον γῆς S. OT 270, etc.; so of females, produce, ib. 1405:—in Pass., σπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν ῥίζωμʼ ἀνεῖται A. Th. 413: then in various relations, συὸς χρῆμα ἀ. S. Fr. 401; κρήνην E. Ba. 766; of a forest, πῦρ καὶ φλόγα Th. 2.77; πνεῦμʼ ἀνεὶς ἐκ πνευμόνων E. Or. 277:—send up from the grave or nether world, A. Pers. 650, Ar. Ra. 1462, Phryn.Com. 1 D., Pl. Cra. 403e, etc.:— Pass., ἐκ γῆς κάτωθεν ἀνίεται ὁ πλοῦτος ibid.; of fruit, Thphr. CP 5.1.5.
- 2 let come up, give access to, τινά X. HG 2.4.11; εἰς τὸ πεδίον ib. 7.2.12.
- II let go, from Hom. downwds. a very common sense, ἐμὲ δὲ γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν, i.e. left me, Il. 2.71, etc., cf. Pl. Prt. 310d: —Pass., ἀνίεσθαι wake up, D.S. 17.56; set free, ἐκ στέγης ἀ. S. Ant. 1101; let go unpunished, ἄνδρα τὴν ὀλιγαρχίαν λυμαινόμενον X. HG 2.3.51, cf. Lys. 13.93; ἄνετέ μʼ ἄνετε leave me alone, forbear, S. El. 229 (lyr.); of a state of mind, ἐμὲ δʼ οὐδʼ ὣς θυμὸν ἀνίει . . ὀδύνη Il. 15.24; ὅταν μʼ ἀνῇ νόσος μανίας E. Or. 227; ὥς μιν ὁ οἶνος ἀνῆκε Hdt. 1.213, etc.; ἀ. ἵππον to let him go (by slackening the rein), S. El. 721; ἵππους εἰς τάχος ἀ. X. Eq.Mag. 3.2; τῷ δήμῳ τὰς ἡνίας ἀ. Plu. Per. 11.
- b loosen, unfasten, δεσμόν Od. 8.359 (v.l. δεσμῶν) ; δεσμά τʼ ἀνεῖσαι Call. Hec. Fr. 260.29 [updated ref.]: hence, open, πύλας ἄνεσαν Il. 21.537; ἀ. θύρετρα E. Ba. 448; ἀ. σήμαντρα break the seal, Id. IA 325:—Pass., πύλαι ἀνειμέναι D.H. 10.14.
- 2 ἀ. τινί let loose at one, slip at, ἀ. τὰς κύνας X. Cyn. 7.7: hence ἄφρονα τοῦτον ἀνέντες Il. 5.761, cf. 880: c. acc. et inf., Διομήδεα μαργαίνειν ἀνέηκεν ib. 882: generally, set on or urge to do a thing, c. inf., Μοῦσʼ ἄρʼ ἀοιδὸν ἀνῆκεν ἀειδέμεναι Od. 8.73, cf. 17.425, Il. 2.276, 5.422: freq. c. acc. pers. only, let loose, excite, as οὐδέ κε Τηλέμαχον . . ῷδʼ ἀνιείης Od. 2.185; μέγας δέ σε θυμὸς ἀνῆκεν Il. 7.25; τοῖσιν μὲν Θρασυμήδεα δῖον ἀνῆκεν urged Thrasymedes to their aid, 17.705:—so in Pass., ἅπας κίνδυνος ἀνεῖται σοφίας Ar. Nu. 955.
- 3 ἀ. τινὰ πρός τι to let go for any purpose, τὸν λεὼν . . ἀνεῖναι πρὸς ἔργα τε καὶ θυσίας Hdt. 2.129; ἐς παιγνίην ἑωυτὸν ἀ. ib. 173; τὰ μικρὰ εἰς τύχην ἀνείς E. Fr. 974 (v.l. ἀφείς) ; τὰ σώματα ἐπὶ ῥᾳδιουργίαν X. Cyr. 7.5.75; ἐὰν δʼ ἀνῇς, ὕβριστον χρῆμα κἀκόλαστον [γυνή] if you leave her free, Pl.Com. 98.
- 4 let, allow, c. acc. et inf., ἀνεῖναι αὐτοὺς ὅ τι βούλονται ποιεῖν Pl. La. 179a; ἀ. τρίχας αὔξεσθαι Hdt. 2.36, cf. 4.175: with inf. omitted, ἀνεῖσα πένθει κόμαν E. Ph. 323; ἀ. στολίδος κροκόεσσαν τρυφάν ib. 1491; κόμας Plu. Lys. 1: c. dat. pers. et inf., ἀνεὶς αὐτῷ θηρᾶν having given him leave to hunt, X. Cyr. 4.6.3.
- 5 Med., loosen, undo, c. acc., κόλπον ἀνιεμένη baring her breast, Il. 22.80; αἶγας ἀνιέμενοι stripping or flaying goats, Od. 2.300; so ἀνεῖτο λαγόνας E. El. 826; so in Act., ἀνιέναι· δέρειν, Hsch.
- 6 let go free, leave untilled, of ground dedicated to a god, τέμενος ἀνῆκεν ἅπαν Th. 4.116; ἀργὸν παντάπασι τὸ χωρίον ἀνιέντες τῷ θεῷ Plu. Publ. 8; generally, τὴν χώραν ἀ. μηλόβοτον Isoc. 14.31; ἀρούρας ἀσπόρους ἀ. Thphr. HP 8.11.9; στέλεχος ἀνειμένον allowed to run wild, LXX Ge. 49.21:—but this sense mostly in Pass., devote oneself, give oneself up, ἐς τὸ ἐλεύθερον Hdt. 7.103; esp. of animals dedicated to a god, which are let range at large (cf. ἄνετος), ἀνεῖται τὰ θηρία Id. 2.65; of a person devoted to the gods, νῦν δʼ οὗτος ἀνεῖται στυγερῷ δαίμονι S. Aj. 1214; of places, etc., θεοῖσιν ἀ. δένδρεα Call. Cer. 47; ἄλσος ἀνειμένον a consecrated grove, cj. in Pl. Lg. 761c; of land, ἀ. εἰς νομάς PTeb. 60.8, 72.36 (ii B.C.): hence metaph., ἀνειμένος εἴς τι devoted to a thing, wholly engaged in it, e.g. ἐς τὸν πόλεμον Hdt. 2.167; ἀνέωνται ἐς τὸ μάχιμον they are given up to military service, ib. 165; ἐς τὸ κέρδος λῆμʼ ἀνειμένον given up to . ., E. Heracl. 3: hence pf. part. Pass. ἀνειμένος as Adj., going free, left to oneʼs own will and pleasure, at large, S. Ant. 579, El. 516; ἀ. τι χρῆμα πρεσβυτῶν γένος καὶ δυσφύλακτον E. Andr. 727; πέπλοι ἀνειμένοι let hang loose, ib. 598; τὸ εἰς ἀδικίαν καὶ πλεονεξίαν -μένον unrestrained propensity to . ., Plu. Num. 16; σώματα πρὸς πᾶσαν ἐπιθυμίαν ἀνειμένα Id. Lyc. 10.
- 7 slacken, relax, opp. ἐπιτείνω or ἐντείνω, of a bow or stringed instrument, unstring, as Hdt. 3.22, cf. Pl. R. 442a, Ly. 209b, X. Mem. 3.10.7, etc.; esp. of musical scales, ἁρμονίαι ἀνειμέναι, opp. σύντονοι, Arist. Pol. 1342b22, al.; ἀνειμένα Ἰαστὶ μοῦσα Pratin.Lyr. 5: metaph., ὀργῆς ὀλίγον τὸν κόλλοπʼ ἀ. Ar. V. 574, cf. Pherecr. 145.4, Pl. R. 410e; πολιτεῖαι ἀνειμέναι καὶ μαλακαί Arist. Pol. 1290a28; τοῖς γηράσκουσι ἀνίεται ἡ συντονία GA 787b13; ἀνειμένη τάσις the grave accent, Sch.D.T. p.130H.; οἱ πάγοι τὰς φλόγας ἀ. temper, Arist. Mu. 397b2: hence,
- b remit, neglect, give up, στέρνων ἀραγμούς S. OC 1608; φυλακὰς ἀνῆκα E. Supp. 1042; φυλακήν, ἄσκησιν, etc., Th. 4.27, X. Cyr. 7.5.70, etc.; ἀ. θάνατόν τινι to remit sentence of death to one, let one live, E. Andr. 531; ἔχθρας, κολάσεις τισί Plu. Vit.pud. 2.536a; ἀ. τὰ χρέα, τὰς καταδίκας, Id. Sol. 15, D.C. 64.8, cf. 72.2; ἄνες λόγον speak more mildly, E. Hel. 442; so ἀ. τινὸς ἔχθραν Th. 3.10; ἀ. ἀρχήν, πόλεμον, etc., Id. 1.76, 7.18, etc.:—Pass., to be treated remissly, ἀνεθήσεται τὰ πράγματα Id. 8.63; ὁ νόμος ἀνεῖται has become effete, powerless, E. Or. 941: freq. in pf. part. ἀνειμένος as an Adj., ἐν τῷ ἀνειμένῳ τῆς γνώμης when their minds are not strung up for action, Th. 5.9; ἀνειμένῃ τῇ διαίτῃ relaxed, unconstrained, of the Athenians, Id. 1.6; δίαιτα λίαν ἀ., of the Ephors, Arist. Pol. 1270b32; ἀ. ἡδοναί dissolute, Pl. R. 573a; ἄνανδρος καὶ λίαν ἀ. ib. 549d; ἀ. χείλεα parched, Theoc. 22.63; of climate, ἀ. καὶ μαλακός Thphr. CP 5.4.4; ὀσμὴ μαλακὴ καὶ ἀ. 5.7.1: Comp. ἀνειμενώτερος Iamb. VP 15.67:—but,
- 8 the sense of relaxation occurs also as an intr. usage of the Act., slacken, abate, of the wind, ἐπειδὰν πνεῦμʼ ἀνῇ S. Ph. 639, cf. Hdt. 2.113, 4.152; ἕως ἀνῇ τὸ πῆμα S. Ph. 764, cf. Hdt. 1.94; ἐμφῦσα οὐκ ἀνίει, of a viper, having fastened on him she does not let go, Id. 3.109: esp. in phrase οὐδὲν ἀνιέναι not to give way at all, X. HG 2.3.46, cf. Cyr. 1.4.22; τὰς τιμὰς ἀνεικέναι ἤκουον that prices had fallen, D. 56.25, cf. Arist. Rh. 1390a15; σιδήρια ἀ. ἐν τοῖς μαλακοῖς lose their edge, Thphr. HP 5.5.1.
- b c. part., give up or cease doing, ὕων οὐκ ἀνίει [ὁ θεός] Hdt. 4.28, cf. 125, 2.121.βʹ, E. IT 318, etc.
- c c. gen., cease from a thing, μωρίας Id. Med. 457; τῆς ὀργῆς Ar. Ra. 700, D. 21.186; φιλονικίας Th. 5.32; ἀνῆκε τοῦ ἐξελθεῖν forbore to come forth, LXX 1 Ki. 23.13.
- 9 dilute, dissolve, διά τινος or τινί, Gal. 13.520, al., Gp. 4.7.3, cf. Arr. An. 7.20.5 (Phryn. 19 says that διΐημι is more correct in this sense); διυγραινομένων καὶ ἀνιεμένων Thphr. Vent. 58.
A tr.
I c. mov., c. ac.
1 c. ac. de cosas
a) sobre todo del viento y fluidos echar, lanzar
ἀήτας (Ζεφύροιο) Ὠκεανὸς ἀνίησιν
ἀφρόν
σταγόνας (αἵματος)
ἵνα τὸ σίαλον ἀνιέναι δύνηται (ὁ κάμνων)
para que (el enfermo) pueda expectorarπῦρ καὶ φλόγα
las ramas de los árboles al rozar entre sí a causa del vientoἀλλ' ἐνθένδ' ἀνίει τἀγαθά
• c. ac. y εἰς c. ac.
ἐπὴν δὲ ἀνῇ τὴν ἕλξιν ἐς τὰς ἀδένας
• c. ac. y ἐκ c. gen.
πνεῦμ' ἀνεὶς ἐκ πλευμόνων
• c. ac. y dat. de pers. fig.
ὅς γε καὶ τοῖς ἐνθάδε τοσαῦτα ἀγαθὰ ἀνίησιν
• abs. de Caribdis
τρὶς μὲν γάρ τ' ἀνίησιν ἐπ' ἤματι, τρὶς δ' ἀναροιβδεῖ
• part. pas. subst.
τὸ δ' εἰς ἀδικίαν καὶ πλεονεξίαν ἀνειμένον
la inclinación a la injusticia y la ambición
b) c. ac. de plantas, frutos, fuentes: de la tierra producir
καρπόν
• fig.
δρακονθόμιλον δυσμενῆ ξυνοικίαν
(γάμοι) φυτεύσαντες πάλιν ἀνεῖτε ταὐτὸν σπέρμα
• de los dioses hacer salir, hacer brotar
εὔχομαι θεοὺς μήτ' ἀροτὸν αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινά
ruego a los dioses que no les hagan brotar fruto alguno de la tierra
• alumbrar fuentes
κρήνας ἃς ἀνῆκ' αὐταῖς θεός
• en v. pas. en mecánica
ἀνειμένον ... τόρμιον
pasador que sobresale
c) c. ac. del cabello
ἀ. κόμην
dejar crecer el pelo
2 c. ac. de pers. dejar partir a un ejército enemigo
οἱ δὲ ἀπὸ Φυλῆς ἔτι μὲν ἐπεχείρησαν μὴ ἀνιέναι αὐτούς
ἀνείης ... θεῖον ἀνάκτορα Δαριᾶνα
κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης ἄνες
παῖδας τῆς παρανό[μου φυλα]κῆς ἀνεθῆνα[ι
• dejar libre en v. pas.
ἀνεθεὶς τοῦ φόβου
• dejar sin castigo
ἄφρονα τοῦτον
οὔτε ὅσιον οὔτε νόμιμον ὑμῖν ἐστιν ἀνεῖναι Ἀγόρατον τουτονί
3 c. ac. de anim. dejar ir, soltar
ἵππον
τὰς κύνας
τὰς ὄνους
καὶ σκιρτήσετε ὡς μοσχάρια ἐκ δεσμῶν ἀνειμένα
y brincaréis como becerros libres de sus atadurasἀνιέναι· δέρειν
• en v. med. desollar
αἶγας
• c. ac. diversos desatar
δεσμόν
• cortar
κόμαν
• en v. med.-pas. soltarse
κόλπον
πέπλοι ἀνειμένοι
• abrir
πύλας
• romper
σήμαντρα
• de ahí detener
πολὺ νῦν, ἄνες τὴν χεῖρά σου
¡basta ya, detén tu mano!
II sin mov., c. ac., fig.
1 en gener., de pers. dejar, abandonar
ἄνετε μ', ἄνετε, παράγοροι
dejadme, dejadme, consoladoras míasὁ θεός σου ... οὐ μή σε ἀνῇ οὔτε μή σε ἐγκαταλίπῃ
• tb. c. dat.
ἄνες μοι
• usos fig.
ἐμὲ δὲ γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν
ἐμὲ δ' οὐδ' ὧς θυμὸν ἀνίει ... ὁδύνη
ὥς μιν ὅ τε οἶνος ἀνῆκε
cuando se le pasaron los efectos del vino
2 de pers. perdonar
αὐτούς
πάντα τὸν τόπον
• tb. c. ac. de cosa (culpas, castigos, etc.)
τὰ ἁμαρτήματα
ἄνες θάνατόν μοι
ἔχθρας καὶ κολάσεις ἀνιέντες ἀνθρώποις πονηροῖς
3 de pers., peyor. dejar a su aire, dejar sin freno
τὸν λεὼν ... ἀνεῖναι πρὸς ἔργα τε καὶ θυσίας
ἐὰν δ' ἀνῇς, ὕβριστόν <ἐστι> χρῆμα κἀκόλαστον
de la mujerμήτε λίαν ἀνεθεὶς μήτε βιαζόμενος (ὁ δῆμος)
• part. perf. pas. desenfrenado
ἀνειμένη μέν, ὡς ἔοικας, αὖ στρέφῃ
ἀνειμένων ... πρεσβυτῶν γένος
υἱὸς ἀνειμένος ἐκβαίνει προαλής
hijo consentido sale insolente
4 de la tierra y plantas dejar sin cultivar
τέμενος
τὴν χώραν
τὰς ἀρούρας
τὴν γῆν
τὸν ἀμπελῶνά μου
5 gener. c. ac. de abstr. aflojar, debilitar
χἠμεῖς αὐτῷ τότε τῆς ὀργῆς ὀλίγον τὸν κόλλοπ' ἀνεῖμεν
τὴν ... ἔχθραν
ἀρχήν
τῷ δήμῳ τὰς ἡνίας ἀνεὶς ὁ Περικλῆς
• suavizar
οἱ πάγοι τὰς φλόγας ἀνιᾶσιν
ἀλλ' ἄνες λόγον
• interrumpir
τὸν πόλεμον
τὴν φυλακήν
ἄσκησιν
οὐδ' ἀνίεσαν στέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους
• en part. perf. pas.
χεῖρες ἀνειμέναι
manos desfallecidasἀνειμένη τάσις
acento grave
• tb. c. sent. peyor. relajado, disoluto
ἡδοναὶ ἀνειμέναι
πολιτεῖαι ἀνειμέναι καὶ μαλακαί
δίαιτα
• ret.
περίοδος ... ἀνειμένη
período vago, indeterminado
• tb. ref. al λόγος lento
γοργότητι γὰρ ἐναντίον τὸ ἀνειμένον καὶ ὕπτιον
• subst.
ἐν τῷ ἀνειμένῳ αὐτῶν τῆς γνώμης
en la debilidad de su mente
III c. inf.
1 permitir
τρίχας αὔξεσθαι
αὐτοὺς ὅτι βούλονται ποιεῖν
οὔτε γενέσθαι οὔτε ὄλλυσθαι ἀνῆκε Δίκη
αὐτῷ θηρᾶν
2 impulsar
μαργαίνειν
ὅς μ' ... ἀνῆκεν Αἴγυπτόνδ' ἰέναι
• tb. sin inf.
μέγας δέ σε θυμὸς ἀνῆκεν
θρασυμήδεα δῖον ἀνῆκεν
οὐδέ κε Τηλέμαχον κεχολωμένον ὧδ' ἀνιείης
B intr.
1 brotar el fruto, Thphr.CP 5.1.5.
2 disminuir, cesar
ἡ ὀδύνη
ὁ πόνος καὶ ὁ σπασμός
ὁ πυρετός
τὸ πνεῦμα
τὸ κακόν
τὸ πῆμα
• cejar
Κῦρος οὐδὲν μᾶλλον ἀνίει
ἐμφῦσα οὐκ ἀνίει πρὶν [ἄν] διαφάγῃ
διὰ Ιερουσαλημ οὐκ ἀνήσω
• c. part. pred.
ὕων οὐκ ἀνίει
no deja de lloverοὐ γὰρ ἀνίει ἐπιῶν ὁ Δαρεῖος
ἡμεῖς δ' οὐκ ἀνίεμεν πέτροις βάλλοντες
τιμῶντες ... μὴ ἀνίετε
• c. gen. desistir de
μωρίας
τῆς ὀργῆς
τῆς φιλονικίας
ἀ. τοῦ ἐξελθεῖν
desistir de ir a la campañaτοῦ ζητεῖν με
• en v. med. relajarse
ὁ νόμος ἀνεῖται
τοῖς δὲ γεγηρακόσιν ἤδη ἀνεῖται ἡ συντονία
νεῦρα
ἕξεις
3 en v. med. despertarse
οὐκ ἀνιεμένου δ' αὐτοῦ ... οἱ φίλοι μόγις διήγειραν τὸν Ἀλέξανδρον
4 perf. en v. med. estar consagrado a los dioses c. dat.
νῦν δ' οὗτος ἀνεῖται στυγερῷ δαίμονι
τὰ θεοῖσι ἀνειμένα δένδρεα
• entregarse a, dedicarse a c. ἐς y ac.
ἐς τὸ μάχιμον
ἐς τὸν πόλεμον
ἐς τὸ ἐλεύθερον
ἐς τὸ κέρδος
5 de lugares en v. med. quedar abierto
ἡ θάλασσα ἀνίεται πᾶσιν
1. met acc.
a. omhoog laten komen, laten opkomen:
b. aandrijven, aanzetten (tot):
c. loslaten, vrijlaten, laten gaan:
d. losmaken, openmaken:
e. toestaan, laten, met acc. en inf.:
f. overgeven, overlaten:
g. laten verslappen, verwaarlozen:
2. intrans.
a. verslappen, afnemen:
b. stoppen, ophouden; met ptc.:
1) hinauf-, emporsenden, -schicken, Ζεφύροιο ἀήτας ἀνίησιν Ὠκεανός Od. 4.568 ; vgl. 12.105 ; Aesch. Ἀϊδωνεὺς ἀνείης Δαρεῖον Pers. 641 ; vgl. Ch. 482 ; pass., ῥίζωμʼ ἀνεῖται, Spt. 395 ; Ar. Ran. 1458 ; ἐκ τῆς γῆς κάτωθεν ἀνίεται ὁ πλοῦτος Plat. Crat. 403a. Von der Erde, hervorwachsen lassen, H.h. Cer. 332 ; vgl. Hes. Th. 157, 495 ; Xen. ὅσα φρύγανα ὄρη ἀνίησι Cyr. 5.2.15 ; μηδὲν ὧν ἡ γῆ ἀνίησι Cyn. 6.25 ; Eur. πνεῦμʼ ἐκ πνευμόνων ἀνείς Or. 277 ; φύσημα δύστλητον Phoen. 1447 ; κρήνην, eine Quelle aufsprudeln lassen, Eur. Bacch. 705 ; φλόγα, Flamme auflodern lassen, Thuc. 2.77. – Vgl. noch κύβον ἀνεῖναι statt ἀναρρῖψαι, B.A. 396 ; – hinauflassen auf eine Anhöhe, Xen. Hell. 2.4.11.
2) zurückschicken, -lassen, εἴ κέν μʼ ἀνέσει θεὸς ἦ κεν ἁλώω Od. 18.265.
3) am gebräuchlichsten : loslassen, verlassen, ὕπνος ἀνῆκεν ἐμέ, Il. 2.71 u. öfter, Plat. Prot. 310d ; ὅταν μʼ ἀνῇ νόσος μανίας Eur. Or. 227 ; ὥς μιν οἶνος ἀνῆκε, als ihn der Wein frei ließ, der Rausch vorüber war, Her. 1.213 ; πύλας ἄνεσαν, sie machten die Türen los u. öffneten sie, Il. 21.537 ; κλῇδες ἀνῆκαν θύρετρα Eur. Bacch. 448 ; σήμαντρα, das Siegel lösen, I.A. 325 ; auch mit dem gen., Od. 8.359 var. l. δεσμῶν ἀνίει, er ließ sie aus den Banden frei, Bekker δεσμόν ; vgl. δεσμοὺς ἀνεῖναι, Fesseln lösen, Plut. Al. 73 ; ἐμὲ δʼ οὐδʼ ὧς θυμὸν ἀνίει ἀζηχὴς ὀδύνη, der Schmerz ließ mein Gemüt nicht los, Il. 15.24 ; ἀνεὶς ἵππον, dem Pferd die Zügel schießen lassend, es frei lassend, Soph. El. 711 ; vgl. Eur. Herc.Fur. 126 ; Xen. τοὺς ἱππέας ἐκέλευσεν ἐλαύνειν ἀνέντας, im gestreckten Galopp, Hell. 2.4.22 ; τῷ δήμῳ τὰς ἡνίας ἀν., dem Volke die Zügel schießen lassen, Plut. Pericl. 11 ; κόρην ἄνες, ἄνετέ με Soph. Ant. 1088, El. 222 ; οὐκ ἀνῆκεν ἐκ τῶν ὀνύχων Luc. Tox. 14 ; τὴν ἀρχήν, die Herrschaft aufgeben, Thuc. 1.76, Schol. ἀπολύειν ; Xen. An. 7.6.30, wo ἀνεῖναι richtige Lesart, freigeben ; Hell. 2.3.51 ; gerichtlich freisprechen, Lys. 13.93 ; pass., ἀνεθέντα καὶ ἐλευθερωθέντα, Plat. Rep. IX.575a ; vgl. Xen. Hell. 2.3.51 ; ἐξ ᾍδου ἀνεῖναι πάλιν τὴν ψυχήν Plat. Symp. 179c ; οὐκ ἀνιέναι πρίν Theaet. 169b und öfter. Auf Jemand loslassen, anhetzen, anreizen, σοὶ δʼ ἐπὶ τοῦτον ἀνῆκε θεά Il. 5.405 ; σὲ δʼ ἐνθάδε θυμὸς ἀνῆκεν ἐλθόντʼ ἐξ ἄκρης πόλιος Διῒ χεῖρας ἀνασχεῖν Il. 6.256 ; τὸν δʼ ἔτι μᾶλλον ἀνῆκεν ἀμυνέμεναι Δαναοῖσιν Il. 14.362 ; θυμός μιν ἀνήσει νεικείειν βασιλῆας Il. 2.276 ; μοῦσα ἀοιδὸν ἀνῆκεν ἀείδειν Od. 8.73 τοῖσιν μὲν Θρασυμήδεα δῖον ἀνῆκεν, trieb zu ihrem Beistand den Thr. an, Il. 17.705 ; ὅς οἱ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἀνῆκεν Il. 16.691. – Med., κόλπον ἀνιεμένη, den Busen loslassend, von dem ihn zusammenhaltenden Gewande, ihn entblößend, Il. 22.80 ; αἶγας ἀνιέμενοι, Ziegen abhäutend, Od. 2.300 ; λαγόνας Eur. El. 821. – Pass., bes. zügellos, ausgelassen sein, eigtl. vom Nachlassen der Zügel, bes. im Perf. ἀνειμένη, frei, Soph. El. 506 ; ὅπου ἀνεῖνται Plat. Legg. I.637b ; ἡδοναὶ ἀνειμέναι, λίαν ἀνειμένος Rep. IX.573a, VIII.549d ; δίαιτα ἀνειμένη Thuc. 1.6 ; ἀνειμένος ἐς τὸ κέρδος Eur. Heracl. 3 ; εἰς ἀδικίαν, τρυφαῖς, Plut.; – τὸ ἀνειμένον, die Schlaffheit, Nachlässigkeit. Hiermit hängt zusammen
4) die Bdtg nachlassen, im Ggstz von ἐπιτείνω, anspannen, von Saiten, Plat. Lys. 209b ; übertr., Phaed. 98d u. sonst ; vgl. Arist. rhet. 1.4 ; Ggstz ἐντείνω Xen. Mem. 3.10.7 ; τὴν ἄσκησιν, die Uebung vernachlässigen, Cyr. 7.5.70 ; σῶμα ἐπὶ ῥᾳδιουργίαν 7.5.75, den Körper der Trägheit überlassen ; daher zulassen, erlauben, ἀνιέναι αὐτοὺς ὅ, τι βούλονται ποιεῖν Plat. Lach. 179a ; Her. 4.180 πρὶν ἀνεῖναι αὐτὰς μάχεσθαι ; 2.36 ἀνεῖσι τὰς τρίχας αὔξεσθαι ; vgl. 4.175 ; ἀνιέναι τινὰ θηρᾶν, ihn jagen lassen, die Erlaubnis dazu geben, Xen. Cyr. 4.6.3 ; οὐκ ἀνίεσαν ἐς τὸ πεδίον αὐτούς, sie ließen sie nicht in die Ebene kommen, Hell. 7.2.12 ; ἐπεχείρησαν μὴ ἀνιέναι αὐτούς, sie nicht zuzulassen, d.i. sie abzuhalten, 2.4.11 ; ἀνέντες τὴν ἐπιτροπήν, verzichtend auf, Thuc. 5.31. So pass., ὅτῳ τρόπῳ μὴ ἀνεθήσεται τὰ πράγματα Thuc. 8.63, wie die Staatsangelegenheiten nicht vernachlässigt werden möchten. Dah. pass., der Gottheit überlassen, geweiht werden, von Tieren, Her. 2.65 ; τέμενος ἀνειμένον Plat. Legg. VI.761c ; ἀνιέντες ἀργὸν εἶναι χωρίον τῷ θεῷ Plut. Poplic. 8 ; ἀνεῖται χῶρος ἱερὸς εἶναι, der Ort ist einem Gott zum Heiligtum überlassen, vgl. ἀνεῖται στυγερῷ δαίμονι Soph. Aj. 1193 ; ἀνεῖνται ἐς νομάς, zu Weiden freigelassen u. bestimmt, Strab. auch ἐμπόριον ἀνεῖται, als Hafen offen stehen, Id. Daran schließt sich
5) die intr. Bdtg, schlaff werden, nachlassen, bei Her. u. Att. häufig, οὐ γὰρ ἀνίει πνεύματα Her. 2.113, 4.152 ; vgl. 1.94 ; ἕως ἀνῇ τὸ πῆμα Soph. Phil. 753 ; Eur. Bacch. 651 ; καὶ σὺ μὴ ἀνίει Plat. Crat. 420e ; αἱ ἐπιθυμίαι ἀνείκασιν Arist. rhet. II.; mit dem partic., ὕων οὐκ ἀνίει Her. 4.28 ; κλέπτας οὐκ ἀνιέναι κεραΐζοντας 2.121.2 ; οὐκ ἀνίεμεν πέτρους βάλλοντες Eur. I.T. 318 ; τὴν ὁμοιότητα τιμῶντες μὴ ἀνίετε Plat. Legg. V.741a ; οὐκ ἀνιᾶσι προστάττοντες Dem. 17.17 ; mit dem gen., προθυμίας Eur. Hipp. 285 ; βοῆς, ὀργῆς Ar. Pax 318, Ran. 994 ; Eur. Med. 455 σὺ δʼ οὐκ ἀνίης μωρίας, λέγουσʼ ἀεί.
[ι an sich kurz, bei art. Dichtern lang, in den Formen ἀνίει und ἀνιέμενος auch bei Hom.]
[ἀν-, ἀνα- 1, ἀνα- 3 + ἵημι1.]
3 sing. ἀνίησι Od. 4.568, Od. 12.105.
2 sing. opt. ἀνιείης Od. 2.185.
Fem. pple. ἀνιεῖσα Il. 5.422.
3 sing. fut. ἀνήσει Il. 2.276.
3 sing. aor. ἀνέηκε Il. 5.882.
2 sing. ἀνῆκας Il. 21.396.
3 sing. ἀνῆκε Il. 2.71, Il. 5.405, Il. 6.256, Il. 7.25, etc.: Od. 7.289, Od. 8.73, Od. 14.465, Od. 17.425, Od. 18.199, Od. 19.551, Od. 24.440.
3 pl. aor. ἄνεσαν Il. 21.537.
3 sing. subj. ἀνήῃ Il. 2.34.
3 sing. opt. ἀνείη Il. 22.346.
Pl. pple. ἀνέντες Il. 5.761. From ἀνιέω
2 sing. ἀνιεῖς Il. 5.880.
3 sing. impf. ἀνίει Il. 15.24. ἀνί̄ει Od. 8.359.
Fem. pres. pple. mid. ἀνιεμένη Il. 22.80.
Acc. masc. pl. ἀνιεμένους Od. 2.300.
- 1
To send up, cause to ascend: καπνόν Il. 21.523.
To cause to flow up: [ὕδωρ] Od. 12.105.
- 2
To stir up, set on, urge, incite, impel: σοὶ ἔπι τοῦτον Il. 5.405. Cf. Il. 5.761, Il. 7.25, Il. 10.389, Il. 16.691, Il. 17.705, Il. 21.395, 545: Od. 2.185.
With infin.: νεικείειν βασιλῆας Il. 2.276. Cf. Il. 5.422, 882, Il. 6.256, Il. 7.152, Il. 12.307, Il. 14.362, Il. 21.396, Il. 22.252, 346: ἀειδέμεναι Od. 8.73. Cf. Od. 14.465, Od. 17.425.
Absol. Il. 5.880, Il. 20.118.
To cause (a wind) to blow Od. 4.568.
- 3
To loose (a bond) Od. 8.359.– To loose the fastenings of: πύλας Il. 21.537.
To relax hold upon, leave in peace: θυμὸν ὀδύνη Il. 15.24.– Of sleep, to leave, depart from Il. 2.34, 71: Od. 7.289, Od. 18.199, Od. 19.551, Od. 24.440.
- 4
In mid., to loose, allow to fall away (a part of one’s dress): κόλπον Il. 22.80.
App. by development of this sense, to take off the skin of, flay: αἶγας Od. 2.300.
- 1
- 1raise up Μοῖσʼ ἀνέηκέ με (forma epica: ἤγουν ἀνέπεισεν paraphr. Eustathii.) fr. 151.
Strong 447
1. to send up, produce, to send back.
2. to let go, leave without support: He 13:5 (cf. De 31:6; Hom., Il., ii, 71).
3. to relax, loosen (v. Field, Notes, 124 f.): Ac 16:26 27:40; hence, metaph., to give up, desist from: Eph 6:9.†
ven a mí, Selene de tres rostros, que por tus bocas emites un mugido de toros
- Ito send up or forth, Hom., etc.; of the earth, to make spring up, Hhymn.; of females, to produce, Soph.:— Pass. to be sent up, produced, Aesch., etc.; to send up from the grave or nether world, Aesch., etc.
- IIto send back, put back, open, Hom., Eur.
- IIIto let go, leave, Hom., etc.; c. gen. rei, δεσμῶν ἀνίει loosed them from bonds, Od.: to let go unpunished, Xen.
- 2ἀν. τινί to let loose at one, ἀν. κύνας, Lat. canes immittere, Xen.; hence, ἄφρονα τοῦτον ἀνέντες Il.: c. inf. to set on or urge to do a thing, Hom.
- 3ἀν. τινὰ πρός τι to let go for any purpose, Hdt.; ἀν. τινὰ μανίας to set free from madness, Eur.
- 4to let, allow one to do a thing, c. acc. et inf., Hdt., etc.: —so, ἀν. κόμην to let it hang, loosen, Eur.
- 5Mid., c. acc., κόλπον ἀνιεμένη baring her breast, Il.; αἶγας ἀνιέμενοι flaying goats, Od.
- 6to let go free, leave untilled, of ground dedicated to a god, Thuc.:—Pass. to devote oneself, give oneself up, Hdt.; of animals dedicated to a god, which are let range at large, Hdt.; esp. in perf. pass. part. ἀνειμένος, Soph., etc.
- 7to slacken, relax, let down, unstring, Hdt., Plat.:—then, to remit, neglect, give up, Soph., Thuc., etc.:—Pass. to be treated remissly, Thuc.
- 8so intr. in Act. to slacken, abate, of the wind, Soph., etc.; οὐδὲν ἀνιέναι not to give way at all, Xen.:—c. part. to give up or cease doing, ὕων οὐκ ἀνίει ὁ θεός Hdt.:—c. gen. to cease from a thing, Eur., Thuc.
-
…ἰέναι, ἔπειτά μοι λίαν πόρρω ἔδοξε τῶν νυκτῶν εἶναι · ἐπειδὴ δὲ τάχιστά με ἐκ τοῦ κόπου ὁ ὕπνος ἀνῆκεν, εὐθὺς ἀναστὰς οὕτω δεῦρο ἐπορευόμην. καὶ ἐγὼ γιγνώσκων αὐτοῦ τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν πτοίησιν, τί οὖν σοι…
Plato, Protagoras
-
…ἐρινεὸς ἔστι μέγας, φύλλοισι τεθηλώς · τῷ δʼ ὑπὸ δῖα Χάρυβδις ἀναρροιβδεῖ μέλαν ὕδωρ. τρὶς μὲν γάρ τʼ ἀνίησιν ἐπʼ ἤματι, τρὶς δʼ ἀναροιβδεῖ δεινόν · μὴ σύ γε κεῖθι τύχοις, ὅτε ῥοιβδήσειεν · οὐ γάρ κεν…
Homer, Odyssey
-
…γὰρ ἐλθὼν ἐκ πέρας Ναυπακτίας ἰατρόμαντις παῖς Ἀπόλλωνος χθόνα τήνδʼ ἐκκαθαίρει κνωδάλων βροτοφθόρων, τὰ δὴ παλαιῶν αἱμάτων μιάσμασιν χρανθεῖσʼ ἀνῆκε γαῖα μηνιταῖʼ ἄχη δρακονθόμιλον δυσμενῆ ξυνοικίαν. τούτων ἄκη τομαῖα καὶ λυτήρια πράξας ἀμέμπτως Ἆπις Ἀργείᾳ χθονὶ μνήμην ποτʼ ἀντίμισθον…
Aeschylus, Suppliant Women
-
…Πουλυτίωνος οἰκία, καθʼ ἣν παρὰ τὴν ἐν Ἐλευσῖνι δρᾶσαι τελετὴν Ἀθηναίων φασὶν οὐ τοὺς ἀφανεστάτους · ἐπʼ ἐμοῦ δὲ ἀνεῖτο Διονύσῳ. Διόνυσον δὲ τοῦτον καλοῦσι Μελπόμενον ἐπὶ λόγῳ τοιῷδε ἐφʼ ὁποίῳ περ Ἀπόλλωνα Μουσηγέτην. ἐνταῦθά ἐστιν Ἀθηνᾶς ἄγαλμα…
Pausanias, Description of Greece
-
…βάσεις ἤφριζον, εἰσέβαλλον ἱππικαὶ πνοαί. κεῖνος δʼ ὑπʼ αὐτὴν ἐσχάτην στήλην ἔχων ἔχριμπτʼ ἀεὶ σύριγγα, δεξιὸν δʼ ἀνεὶς σειραῖον ἵππον εἶργε τὸν προσκείμενον. καὶ πρὶν μὲν ὀρθοὶ πάντες ἕστασαν δίφροι · ἔπειτα δʼ Αἰνιᾶνος ἀνδρὸς ἄστομοι πῶλοι…
Sophocles, Electra
-
…. βῆ δʼ ἰέναι πρὸς δῶμα, φίλον τετιημένος ἦτορ, εὗρε δʼ ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας ἐν μεγάροισιν, αἶγας ἀνιεμένους σιάλους θʼ εὕοντας ἐν αὐλῇ. Ἀντίνοος δʼ ἰθὺς γελάσας κίε Τηλεμάχοιο, ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρί ,…
Homer, Odyssey
-
…ἔργα εὐψύχῳ · καὶ ἐν ταῖς παιδείαις οἱ μὲν ἐπιπόνῳ ἀσκήσει εὐθὺς νέοι ὄντες τὸ ἀνδρεῖον μετέρχονται, ἡμεῖς δὲ ἀνειμένως διαιτώμενοι οὐδὲν ἧσσον ἐπὶ τοὺς ἰσοπαλεῖς κινδύνους χωροῦμεν. τεκμήριον δέ · οὔτε γὰρ Λακεδαιμόνιοι καθʼ ἑαυτούς, μεθʼ ἁπάντων…
Thucydides, The Peloponnesian War
-
…οὕτως οὐδʼ ἡμεῖς θαυμαστὸν οὐδὲν πεποιήκαμεν οὐδʼ ἀπὸ τοῦ ἀνθρωπείου τρόπου, εἰ ἀρχήν τε διδομένην ἐδεξάμεθα καὶ ταύτην μὴ ἀνεῖμεν ὑπὸ ; τριῶν ; τῶν μεγίστων νικηθέντες, τιμῆς καὶ δέους καὶ ὠφελίας, οὐδʼ αὖ πρῶτοι τοῦ τοιούτου ὑπάρξαντες…
Thucydides, The Peloponnesian War
-
…, λαβεῖν. τί δῆτα χρὴ δρᾶν ; φράζε. πείσομαι δʼ ἐγώ. ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ, τάφον. καὶ ταῦτʼ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν ; ὅσον γʼ, ἄναξ ,…
Sophocles, Antigone
-
…λιπὼν πόλεμον θρασὺν εἰλήλουθας ; ἦ μάλα δὴ τείρουσι δυσώνυμοι υἷες Ἀχαιῶν μαρνάμενοι περὶ ἄστυ · σὲ δʼ ἐνθάδε θυμὸς ἀνῆκεν ἐλθόντʼ ἐξ ἄκρης πόλιος Διὶ χεῖρας ἀνασχεῖν. ἀλλὰ μένʼ ὄφρά κέ τοι μελιηδέα οἶνον ἐνείκω, ὡς σπείσῃς Διὶ…
Homer, Iliad