ἀναβατέον
ἀναβατέον, one must ascend
ἀναβᾰτ-έον,
- one must ascend, metaph., ἐπὶ τὰ καλὰ ἐπιτηδεύματα Them. Or. 13.177b; ἐπὶ τὸ θεῖον Porph. Marc. 27.
hay que ascender, elevarse
ἐπὶ τὸν θεῖον (νόμον)
ἐπὶ τὸ ἀγαθόν
ἐπὶ τὰ καλὰ ἐπιτηδεύματα