ἀναβέβρυχεν
ἀνα·βέβρυχεν [ῠ] 3 sg. pf. d’*ἀναβρύζω, *ἀναβρύχω, jaillir avec bruit, Il. 17, 54.
Étym. var. ἀναβέβροχεν.
ἀναβέβρυχεν, ὕδωρ, Il. 17.54, das Wasser sprudelt hervor ; s. Buttmann. Lexil. 2.120 ff. Zenodot las ἀναβέβροχεν, Scholl. Il. l.l.