ἀναβραχεῖν
ἀναβραχεῖν, clanged
ἀνα·βραχεῖν, inf. ao. 2 d’où ind. 3 sg. ἀνέβραχε [ᾰχ]
1 retentir, Il. 19, 13 ||
2 jaillir avec bruit, A. Rh. 1, 1147.
1. van wapens kletteren; van deuren kraken.
2. van levende wezens brullen, loeien.
ἀναβραχεῖν , only aor. 3 sing. ἀνέβραχε: of armor (clanged), Il. 19.13; of a door (‘groaned’), ἠύτε ταῦρος, Od. 21.48. Cf. βραχεῖν.