ἀναβρύω
ἀναβρύω,
- = ἀναβλύω, Ael. VH 3.43, f.l. in Ph. 1.477: c. acc., ἄνθεα Nonn. D. 7.346.
I intr. brotar
ἀναβρυήσει δ' ἐν βροτοῖς ἕλκη πικρά
ἀναβρύειν οὐδὲν ἔλαττον πηγῆς ἀενάου
σκώληκας ἀναβρύοντας
II tr.
1 cubrirse de
ἀνέβρυον ἄνθεα
2 derramar, esparcir
τὸν ἐξ οὐρανοῦ λόγον
ἀνα·βρύω, jaillir, El. V.H. 3, 43 ; Phil. 1, 477 ; avec un acc. ἀν. ἄνθεα, Nonn. D. 7, 346, se couvrir de fleurs.
ἀναβρύω, hervorsprudeln, Ael. V.H. 3.43.