ἀνδροβόρος
ἀνδροβόρος, man-devouring
ἀνδρο-βόρος, ον,
- man-devouring, AP 7.206 (Damoch.), Q.S. 6.247.
devorador de hombres
ἀνδροβόρων ... κυνῶν
ἵππος
ἀνδρο·βόρος, ος, ον, qui dévore les hommes, Anth. 7, 206 ; Q. Sm. 6, 247.
Étym. ἀνήρ, βιβρώσκω.
ἀνδροβόρος, männerverzehrend, κύνες Damoch. 1 (VII.206); Διομήδεος ἵπποι Qu.Sm. 6.247.
ἀνδροβόρος
ἀνήρ, βιβρώσκω
- man-devouring, Anth.