ἀντιρρητικός
ἀντιρρητικός, controversial
ἀντι-ρρητικός, ή, όν,
- controversial, λόγος S.E. P. 1.21. Adv. -κῶς, ἔχειν πρός τινας Steph. in Hp. 1.72 D.
1 que refuta
λόγος
• jur.
ἀ. λίβελλοι
memoria que refuta el alegato de la parte contraria
2 adv. -ῶς: ἀ. ἔχειν refutar
τοὺς λέγοντας
ἀντιρρητικός, ή, όν, qui contredit, qui réfute, Sext. 7, 24 Bkk.
ἀντιρρητικός, zum Widerspruch geneigt, Sp.