ἀντονομασία
ἀντονομασία, use of an epithet, patronymic
ἀντονομ-ασία, ἡ,
- use of an epithet, patronymic, or appellative for a proper name, and vice versa, Trypho Trop. 2.17, Ps.-Plu. Vit.Hom. 24; ἀ. καὶ μετάληψις Demetr.Lac. Herc. 1014.19,20.
- 2 nomination of his successor by retiring official, POxy. 1642.15 (iii A.D.).
- II Gramm., = ἀντωνυμία, pronoun, or the use of it, D.H. Comp. 2, A.D. Pron. 4.18.
- III Arith., contrary denomination, Nicom. Ar. 1.23.
I nombramiento de un sucesor por retiro oficial, POxy.1642.15 (III d.C.).
II gram.
1 antonomasia uso de un epíteto o patronímico en lugar del nombre propio y al revés, Trypho Trop.p.204, Plu.l.c.,
ἀ. καὶ μετάληψις
εἰς προσώπου ἀντένδειξιν ... καὶ ἀντωνομασίαν
2 pronombre D.H.Comp.7.7, A.D.Fron.4.18.
3 cambio de nombre
III mat. denominación contraria Nicom.Ar.1.23.3.
ἀντονομασία, ας (ἡ)
1 antonomase, désignation d’un objet par une épithète, un nom patronymique, etc. ; p. ex. Atride p. Agamemnon, Rhét. 7, 223 W. ||
2 pronom, Coman. (Dysc. Pron. 263) ||
3 t. d’arithm. dénomination contraire, Nicom. Arithm. p. 104, Ast.
Étym. ἀντονομάζω.
ἀντονομασία, ἡ, andere Benennung ; bei den Rhetoren das Setzen eines Epithetons od. Patronymikons für den Eigennamen. Bei Gramm. das Pronomen u. der Gebrauch desselben.