ἀντολή
ἀντολ-ή, ἡ, poet. for ἀνατολή, q.v.
ἀντολή, v. ἀνατολή.
ἀντολή, ἡ, poet. für ἀνατολή, im plur., ἠελίοιο, Aufgang der Sonne, Od. 12.4 ; oft bei Aesch. u. a. D.
ἀντολή
-ῆς, ἡ
[ = ἀνατολή fr. ἀνατέλλω.]
A rising: ἀντολαὶ Ἠελίοιο (the pl. app. referring to the different places of rising at different seasons) Od. 12.4.
ἀντολή (ἀνατέλλω): rising, only pl., ἀντολαὶ ἠελίοιο, Od. 12.4†.