ἀντολίη
ἀντολίη, eastern
ἀντολ-ίη, ἡ, collat. poet. form of ἀνατολή, Androm. ap. Gal. 14.37, APl. 16.61 (Crin., pl.), Epigr.Gr. 441 (Trachonitis), al.; personified, PMag.Berol. 2.9.3.
- 2 as Adj., eastern, ἐν ἀντολίη . . ἀρούρη Nonn. D. 25.98.
1 salida de un astro, gener. del sol amanecer Corinn.l.c.,
ἱλαρὴν δέ<ρ>ξεαι ἀντολίην
2 oriente, este
νηοῦ ἐνὶ προδόμῳ ἀντίον ἀντολίης
ἀντολίης ὑπὸ πέζαν
δύσις ἀντολίη τε μεσημβρίη τε καὶ ἄρκτοι ... κλέος ἀείδουσιν
• personificado PMag.2.93.
3 prob. nacimiento
ζωῆς ἄ[λγος] ὑπάγω ὅπως γέννητα[ι] ἀντολία παίδων ἐμ[ῶν
• de Cristo encarnación
σῆς, Μάκαρ, ἀντολίης θεεικὴν δόσιν
ἀντολίη, ης, adj. f. ion. orientale, Nonn. D. 25, 28.
Étym. ἀντολή.
ἀντολίη, ἡ, poet. für ἀνατολή, ἀντολίηθε, vom Morgen her, Opp. Cyn. 2.123 ; adj. ἀντολίη ἄρουρα Nonn. 25, 98.