ἀνώτατος
ἀνώτατος, topmost
ἀνώτατος, η, ον, Sup. Adj. formed from ἄνω (B),
- topmost, τὰ ἀνώτατα Hdt. 2.125; θεῶν τῶν ἀνωτάτων νοητικός Euryph. ap. Stob. 4.39.27 (ἀνωτάτω Mein.); ἡ ἀ. χάρις D.Chr. 31.32. Adv. ἀνωτάτω, v. ἄνω (B).
1 más elevado
τὰ ἀνώτατα
las partes más altas
2 más al interior subst.
τὰ ἀνώτατα Αἰγύπτου
3 superior, más grande
ἡ ἀνωτάτη χάρις
ὕβριν ἀνωτάτην μοι ἐποίησεν
ἡ ... ἀνωτάτη διαίρεσις
ἀνώτατος, η, ον, le plus haut, le plus élevé : τὰ ἀ. Hdt. 3, 125, la région supérieure.
Étym. superl. dérivé d’ἄνω ; cf. ἀνώτερος.
ἀνώτατος, der Oberste, Höchste, τὰ ἀνώτατα Her. 2.125 u. öfter ; Sp.
ἀνώτατος
- Sup. adj. formed from ἄνω, topmost, Hdt.