ἀπαυδάω
ἀπαυδάω, to forbid
- forbid, abs., ἐγὼ δʼ ἀπαυδῶ γʼ S. Ph. 1293; freq. folld. by μή c. inf., τὸν ἄνδρʼ ἀπηύδα . . στέγης μὴ ἔξω παρήκειν Id. Aj. 741; τὸν ἄνδρʼ ἀπαυδῶ τῆσδε γῆς . . μὴ εἰσδέχεσθαί τινα Id. OT 236, cf. E. Rh. 934, Supp. 468, Ar. Eq. 1072: with implied neg., ἀ. ἐξίστασθαι μύσταισι χοροῖς Id. Ra. 369.
- II decline, refuse, οὔκουν ἀπαυδᾶν δυνατόν ἐστί μοι πόνους E. Supp. 342; renounce, νεῖκος ἀ. Theoc. 22.129; say no, APl. 16.299.
- III to be wanting towards, fail, φίλοισι E. Andr. 87: hence abs., fail, of wood, Thphr. HP 5.6.1; ἀ. πρὸς τὸ περίπατον Antyll. ap. Orib. 6.21.11; become speechless, of hysterical patients, Hp. Mul. 1.74, cf. Ps.-Luc. Philopatr. 18; ἀ. τὰ μαντεῖα the oracles are dumb, Plu. Def.orac. 2.431b; faint, fail, Thphr. Char. 8.14; ἀ. ὑπὸ λιμοῦ Luc. Luct. 24; κόπῳ Babr. 7.8; πόνοις AP 5.167; die (of patients), Herod.Med. in Rh.Mus. 58.80.
I tr.
1 prohibir c. μή e inf.
τὸν ἄνδρα ἀπηύδα ... μὴ 'ξω παρήκειν
τὸν ἄνδρ' ἀπαυδῶ ... μήτ' εἰσδέχεσθαι μήτε ...
• abs. oponerse, decir que no
ἐγὼ δ' ἀπαυδῶ
2 c. ac. renunciar a
πόνους
νεῖκος
II intr.
1 fallar c. dat. de pers.
φίλοισι
2 agotarse, desfallecer, sucumbir c. rég. prep.
πρὸς περίπατον
ὑπὸ λιμοῦ
• c. dat. instrum.
τῷ κόπῳ
πόθοις
• de pacientes fallecer Herod.Med.Rh.Mus.58.80
• de maderas fallar, deshacerse
σήπονται καὶ ... ἀ.
• de pers. desfallecer Thphr.Char.8.13, cf. POxy.237.8.12 (II d.C.), Luc.Merc.Cond.39, M.Ant.5.9
• de una enfermedad debilitarse Hp.Aph.1.9.
3 quedarse sin habla, enmudecer Hp.Mul.1.74, Luc.Philopatr.18,
τὰ μαντεῖα
1. verbieden; met μή + inf.:
2. weigeren, afzien van,
3. intrans. uitgeput raken, verzwakken:
2) die Kraft (zum Reden) verlieren, auch verzichten auf etwas, entsagen, πόνοις Ep.adesp. 47 (V.168); vgl. Eur. Andr. 87 ; ἀπαυδήσας κόπῳ Bab. 7.8, s. auch ἀπειπεῖν ; aber c. accus., πόνους, vor den Mühen zagen, Eur. Suppl. 342 ; νεῖκος ἀπαυδῶν Theocr. 22.129 ; πρός τι Plut. Def. orac. 51 ; ib. 38 ist τὸ ἀπαυδᾶν τὰ μαντεῖα das Verstummen der Orakel ; ermüden, Luc. Merc.Cond. 39 ; von Pflanzen, absterben, Theophr.
3) verstummen, Luc. Philopat. 18.
- Ito forbid, Soph.; ἀπ. μή c. inf. to prohibit from doing a thing, Soph., Eur.
- IIto decline, shun, πόνους Eur.: to deny, renounce, νεῖκος Theocr.
- IIIto be wanting towards, fail, φίλοισι Eur.; ἀπ. ὑπὸ λιμοῦ Luc.