ἀπομυκτέον
ἀπομυκτέον, one must wipe one’s nose
ἀπο-μυκτέον, (ἀπομύσσομαι)
- one must wipe oneʼs nose, E. Cyc. 561.
ἀπομυκτέον, vb. d’ἀπομύσσω, Eur. Cycl. 561.
ἀπομυκτέον, man muß sich ausschneuzen, Eur. Cycl. 561, s. ἀπομύσσω.